امام شناسی ج15

علت مهاجرت شیخ طوسی از بغداد به نجف اشرف‌

 باید دانست که: در همین سنه بود که شیخ طوسی: أبو جعفر محمّد بن حسن شیخ الطَّائفة الحقّة المُحِقَّة به نجف اشرف رهسپار شد. چون محل اقامت و توطّن شیخ همچون استادش: سید مرتضی در کَرْخ بغداد بود، و لیکن چون رئیس الرُّؤساء وزیر القائم بالله که مرد خبیث و زشت فطرتی بود یکی از رؤسای شیعه را که ابو عبد الله بن جُلَّاب بود کشت، و قصد داشت شیخ را نیز بکشد، شیخ از بغداد به نجف گریخت. خانه شیخ را غارت کردند، و کتابخانه‌اش را آتش زدند.

 نجف اشرف در آن اوان، شهر رسمی نبود، امّا به واسطه هجرت شیخ در سنه ٤٤٣ تا ٤٦٠ که شیخ رحلت کرد، کم کم مرکز تعلیم و تدریس گردید و سپس فضلاء و طلّاب بدانجا روی آوردند، و تا زمان ما که قریب یک هزار سال می‌گذرد، از حِلّه و نجف بزرگانی برخاسته‌اند.

 گویا دعای سید مرتضی در شعر خود که می‌گفت:

 «و اگر من می‌توانستم خانه اقامت خود را در کنار آن قبرهای تابناک و درخشنده قرار می‌دادم و در آنجا می‌ماندم و درنگ می‌نمودم تا مرا در قبر بگذارند» درباره شاگردش مستجاب شد، و شیخ طوسی در نجف اشرف توطّن کرد و در همان‌جا هم که منزل او بود و در ضلع شمالی خارج از صحن مطهّر واقع است به خاک سپرده شد. تولد شیخ در سنه ٣٨٥ هجریه قمریه، و ارتحالش در سنه ٤٦٠ بوده است.

 این داستان را آوردیم تا بدانید: مظلومیت شیعه فقط به جرم گفتار حقّ در طول تاریخ تا چه حدّ بوده است.

 گفتن‌ حَیَّ عَلَی خَیرِ الْعَمَل‌ جزء اذان می‌باشد، و سنّی‌ها هم معترفند که آن را عمر بن خطّاب از اذان حذف نمود و بجای آن‌ الصَّلَوةُ خَیرٌ مِنَ النَّوْم‌ قرار داده شد.