امام شناسی ج15

رها کنند. در پایان کار، قاضی از او پرسید: تو شراب خورده‌ای؟!

 گفت: قسم به حضرت عبّاس اگر من یک قطره شراب خورده باشم!

 قاضی گفت: پس تو عرق خورده‌ای؟!

 گفت: قسم به حضرت عبّاس اگر من یک قطره عرق خورده باشم!

 قاضی گفت: پس تو چه کوفت می‌کنی تا این طور تلو تلو می‌خوری؟!

 گفت: من شَرَقْ می‌خورم، و الله نه شراب است و نه عرق!

 قاضی گفت: شرق، دیگر چیست؟!

 گفت: من همیشه شراب را با عرق مخلوط می‌کنم و می‌خورم! شَرَقْ حلال است عمو جان من! شراب است که حرام است. عرق است که حرام است.

 آیة الله روحانی می‌فرمودند: در این بحث آقای منتظری با همین مثال و تطبیق آن با مورد بحث، در بحث فائق آمد.

 و قبلًا حقیر نظیر این بحث را نیز مختصراً از آیة الله حاج سید موسی شبیری زنجانی ـ دامت برکاته ـ شنیده‌ام.

شرعی بودن حق التألیف و حق‌الترجمه‌

 بعضی از مجتهدین عصر امروز، حقّ التّألیف و التّرجمه را برای صاحبش مشروع می‌دانند، و بعضی مشروع نمی‌دانند.¹ مثلًا کسی که کتابی را تألیف کرده است، آیا حقّ دارد طبع آن را در دوران‌های مختلف و مراتب متفاوت، اختصاص به خود دهد، و یا چنین حقّی را ندارد، و به مجرّد طبع اوّل و در دسترس عموم قرار گرفتن، هر کس می‌تواند از روی نسخه‌ای که برای خود خریده است، طبع کند و به بازار عرضه نماید؟!

 و یا آنکه کسی چیزی را اختراع کرده است، و مثلًا چراغی و یا ماشینی را ساخته است، و یا تابلویی را نقّاشی نموده است، آیا دیگران حقّ دارند مثل آن را بسازند؟ و