امام شناسی ج15

 در به دست آمده: وَ تَشَبَّکتْ بِلُطْفِک الأسْبَابُ.

 تَسَبُّب اسباب یعنی واسطه و وسیله قرار گرفتن اسباب است برای اجرای امر تو! و تشَبُّک اسباب یعنی اختلاط و درهم اثر کردن‌. اشْتَبَک وَ تَشَبَّک‌: یعنی‌ اختلط و امتزج‌. تَداخَلَ بعضُه فی بعض‌. هر دو معنی، راقی و فصیح می‌باشد.

 در مشهوره: وَ جَرَی بِقُدْرَتِک الْقَضَاءُ.

 در بدست آمده: وَ جَرَی بِطَاعَتِک الْقَضَاءُ.

 جریان امور و قضای الهی طبق قدرت او، و یا طبق طاعت او، هر دو صحیح است.

 در مشهوره: وَ مَضَتْ عَلَی إرَادَتِک الأشْیاءُ.

 در به دست آمده: وَ مَضَتْ عَلَی ذِکرِک الأشْیاءُ.

 ذِکْر به معنی تسبیح و تمجید و آوازه و صیت می‌باشد. و اراده او به معنی گذشتن امور و جریان اشیاء طبق اراده خدا. و البتّه این أبلغ است تا گذشتن آنها طبق تسبیح و یاد خدا.

 در مشهوره: وَ قَدْ نَزَلَ بِی.

 در به دست آمده: قَدْ نَزَلَ بِی.

 با واو شیرین‌تر و ملیح‌تر است.

 در مشهوره: مَا قَدْ تَکأَّدَنِی ثِقْلُهُ.

 در به دست آمده: مَا قَدْ تَکاأدَنِی ثِقْلُهُ.

 تَکأَّدَ و تَکاأد هر دو از باب‌ کأدَ می‌باشد. تَکادَّ وَ تَکاءَدَ الأمرُ و فلاناً: شَقَّ علیه، از باب تفعّل و تفاعل است. و هر دو دارای یک معنی می‌باشند و فرق ندارند.

 در مشهوره: وَ ألَمَّ بِی مَا قَدْ بَهَظَنِی حَمْلُهُ.

 در به دست آمده: وَ ألَمَّ بِی مَا قَدْ بَهَظَنِی حِمْلُهُ.

 بَهَظَهُ یبْهَظُهُ بَهْظاً و أبْهَظَهُ الحمل أو الأمرُ: أثْقَلَه و سبّب له مَشقَّةً.

 حَمْل‌ مصدر است به معنی بار کردن و حِمْل اسم مصدر است به معنی بار و حملی که بر می‌دارند، و هر دو معنی خوب است بدون تفاوت.