امام شناسی ج15

 و همچنین نظیر این پرسشها که به طول می‌انجامد.

 یا آنکه می‌گوئید: همه درست و صحیح و خوب و در درجه کمال بوده است، أصْلَع بودن مولی الموالی کمال اوست. زلف داشتن و شانه کردن جلوی سر برای پیغمبر کمال اوست. و هر کدام از این گونه خصوصیات با فرض اختلاف آنها برای واجدینش کمال آنها می‌باشد.

 همین طور صفات نفسیه و افعال بدنیه با وجود تفاوتشان برای صاحبانش کمال وجودی ایشان است.

 البته لازمه کمال، دارا بودن علم مجرّد است. همه أئمّه علیهم‌السّلام دارای علم تجرّدی بوده‌اند. ولی معذلک امیر المؤمنین علیه السّلام را از بقیه ـ به استثنای حضرت حجّة بن الحسن العسکری أرواحنا فداه ـ أعلم و أفضل شمرده‌اند. بروز شجاعت در امیر المؤمنین و امام حسین علیهما السّلام تحقیقاً به مقتضای ظروف بوده است، و نفی آن درجه از شجاعت را از غیر آنها نمی‌کند.

 الْحِلْمُ الْحَسَنِیةُ وَ الشَّجَاعَةُ الْحُسَینِیةُ تحقیقاً بر حسب بروز و ظهور آنهاست، و گرنه چه موارد بسیاری از حلم حضرت سید الشهداء علیه السّلام وارد شده است که عقل را حیران می‌کند، و آن شجاعتهای حضرت امام ممتحن مجتبی علیه السّلام در جنگ جمل و صفّین به طوری بود که حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام او را از حمله‌های شدید منع می‌کرد، و دریغ می‌خورد از آنکه فرزند فاطمه را بکشند، و معاویه تمام اهتمامش بر آن است که: زمین را از نسل ابناء فاطمه تهی کند.

 و امَّا ما حصل اندیشه و طرز تفکر حضرت امام حسن با حضرت امام حسین علیهما السّلام با نبرد و صلح با معاویه بدین گونه بود: پس از صلح حضرت امام حسن علیه السّلام با معاویه حضرت امام حسین علیه السّلام بیعت نکردند و حضرت امام حسن به معاویه گفتند: او را دعوت به بیعت مکن، زیرا بیعت نخواهد کرد گرچه خود و اهل بیتش همگی کشته گردند. قَیس بن سَعد بن عُبَادَه هم بیعت نمی‌کرد، سلیمان بن صُرَد خُزاعی هم بیعت نمی‌کرد. ولی حضرت امام حسن علیه السّلام خود را در شرائط و