امام شناسی ج15

بیاورد.

 و این بدان علّت است که خداوند هر یک از آنها را ـ علیهم السلام ـ به مزیت و خصوصیتی اختصاص داده است که در غیر او یافت نمی‌شود. مانند ظهور آثار علوم باقر و صادق علیهما السّلام در اکثر، و غلبه شجاعت در امیر المؤمنین و حسین علیهما السّلام، همچنان که در أدعیه علی بن الحسین آتش و سوزندگی و جذبه شدید ظاهر می‌باشد. و فصاحت و بلاغت و هیبت در أدعیه امیر المؤمنین علیه السّلام باهِر است. جز آنکه غایت امتیاز أدعیه مذکوره در مطاوی صحیفه کامله سجّادیه معروفه در میان اصحاب ما که گاهی به زبور آل محمد و گاهی به انجیل اهل البیت ـ صلوات الله علیهم أجمعین ـ معروف است، در آن گونه صفات و فضایل و درجات از میان آن دعاها، و نهایت اعتماد بر آن از اموری می‌باشد که بر صاحبان خرد و درایت پوشیده نیست.

 زیرا تواتر آن أدعیه، و استواری و متانت معانی آنها، و لطافت ألفاظ و ظرافت عبارات آنها، بلکه اعجاز آن دعاها، و قاطعیت در مقام حجّت و برهان آنها، ما را از مؤونه ایراد حُجَجْ در اثبات آن و تکلّف و به زحمت در آمدن در ذکر سندهای آن، و بیان طُرُق آن أسناد به مَوْلانا السَّجَّاد که گوینده و انشاء کننده آن ادعیه می‌باشد، بی نیاز می‌گرداند.¹

 آیة الله محقّق خبیر، و مدقّق بصیر امین عاملی در مقدّمه «صحیفه خامسه سجّادیه» این طرز تفکّر و نسبت را به أئمّه طاهرین ـ صلوات الله و سلامه علیهم أجمعین ـ ابطال کرده است. وی پس از بیان آنچه که ما از آیة الله میرزا عبد الله آوردیم، در صدد ابطال آن بدین عبارت برآمده است:

 در این گفتار تأمّل کن! چرا که منبع علومشان ـ که بر آنها سلام باد ـ واحد است،