امام شناسی ج15

پسینیان بدانها نرسیده‌اند.»

 (یحیی که پسر راوی روایت: عبد الله بن فاطمه ابن حسن بن حسن: عبد الله محض است می‌گوید: چون عبد الله این روایت را خواند) من به او گفتم: نَحْنُ ثَمَانِیة. «ما اینک در زندان هشت نفر هستیم».

 عبد الله گفت: هَکذَا سَمِعْتُ. «این طور من شنیده‌ام.»

 چون درِ زندان را گشودند، همه را مرده یافتند. امّا چون به من رسیدند در من رَمَقی یافتند، و آب به من آشامانیدند، و مرا از زندان بیرون بردند، و من زنده ماندم.

 ابن طاوس در اینجا چند روایت ذکر نموده است که مُفادشان آن است که: بنی حسن قائل به مهدویت محمد نفس زکیه نبوده‌اند، بلکه قیام وی را از باب امر به معروف و نهی از منکر می‌دانسته‌اند.¹

 و حقیر فقیر گوید: بحث درباره قیام کنندگان به شمشیر از علویین اینک در پنج قسمت صورت می‌گیرد:

 اوّل: درباره زندانیان منصور از بنی الحسن همانند عبد الله محض، و ابراهیم غمر، و حسن مُثَلَّث و غیرهم.

 دوم: درباره خصوص محمد و ابراهیم: دو پسر عبد الله بن حسن بن حسن.

 سوم: درباره حسین بن علی بن حسن مُثَلَّث: شهید واقعه فَخّ.

 چهارم: درباره زید بن موسی بن جعفر: برادر حضرت امام رضا علیه السّلام.

 پنجم: درباره زید بن علی بن الحسین: شهید مصلوب در کوفه.

 امَّا درباره خصوص فرزندان حسن مُثَنَّی: عبد الله و ابراهیم و حسن مثلّث، و فرزندان حسن و سائر محبوسین در حبس دوانیقی، نه تنها از اخبار مذمّتی نرسیده است، بلکه مدح و ثناء برایشان، و شِکْوت حضرت صادق علیه السّلام از انصار مدینه که: با رسول خدا بیعت کردند که از اولاد او حمایت کنند، و از بنی الحسن حمایت‌