امام شناسی ج15

 وَ لَولَا ذَلِک لَمَا جَاءَ فِی الْحَدیثِ: مَا مِنْ جُرْعَتَینِ أحَبَّ إلَی اللهِ عَزّ وَ جَلَّ أنْ یجْرَعَهُمَا عَبْدُهُ الْمُؤْمِنُ فِی الدُّنْیا مِنْ جُرْعَةِ کظْمِ غَیظٍ، وَ جُرْعَةِ حُزْنٍ عِنْدَ مُصِیبَةٍ صَبَرَ عَلَیهَا بِحُسْنِ عَزَاءٍ وَ احْتِسَابٍ.

 وَ لَولَا ذَلِک لَمَا کانَ أصْحَابُ رَسُولِ اللهِ صلی الله علیه و آله و سلّم یدْعُونَ عَلَی مَنْ ظَلَمَهُمْ بِطُولِ الْعُمْرِ وَ صِحَّةِ الْبَدَنِ وَ کثْرَةِ الْمَالِ وَ الْوَلَدِ.

 وَ لَولَا ذَلِک مَا بَلَغَنَا أنَّ رَسُولَ اللهِ صلی الله علیه و آله و سلّم کانَ إذَا خَصَّ رَجُلًا بِالتَّرَحُّمِ عَلَیهِ وَ الْاسْتِغْفَارِ اسْتُشْهِدَ.

 فَعَلَیکمْ یا عَمِّ وَ ابْنَ عَمِّ وَ بَنِی عُمُومَتِی وَ إخْوَتِی بِالصَّبْرِ وَ الرِّضَا وَ التَّسْلِیمِ وَ التَّفْوِیضِ إلَی اللهِ جَلَّ وَ عَزَّ وَ الرِّضَا وَ الصَّبْرِ عَلَی قَضَائهِ وَ التَّمَسُّک بِطَاعَتِهِ وَ النُّزُولِ عِنْدَ أمْرِهِ!

 أفْرَغَ اللهُ عَلَینَا وَ عَلَیکمُ الصَّبْرَ، وَ خَتَمَ لَنَا وَ لَکمْ بِالأجْرِ وَ السَّعَادَةِ، وَ أنْقَذَکمْ وَ إیانَا مِنْ کلِّ هَلَکةٍ بِحَوْلِهِ وَ قُوَّتِهِ إنَّهُ سَمِیعٌ قَرِیبٌ، وَ صَلَّی اللهُ عَلَی صَفْوَتِهِ مِنْ خَلْقِهِ مُحَمَّدٍ النَّبِیِّ وَ أهْلِ بَیتِهِ.¹

 «و بدان: ای عموی من و پسر عموی من! خداوند جلّ جلاله، هیچگاه اهمیتی به گرفتاریهای دنیوی برای دوستش و وَلیش، حتّی در یک ساعت نمی‌دهد. و چیزی در نزد او محبوبتر نیست از ضررهای طاقت فرسا و گرفتاریهای کمرشکن و آزارها و اذیتها برای دوستش در صورتی که توأم با صبر و شکیبائی باشد. و خداوند تبارک و تعالی هیچگاه اهمیتی به نعمتهای دنیوی برای دشمنش حتّی در یک ساعت نمی‌دهد.

 و اگر اینچنین نبود، سیره بر آن جاری نبود که: دشمنانش دوستانش را بکشند و آنان را بترسانند (یا به آنان ظلم کنند و از حقّشان منع نمایند) در حالی که دشمنان او به طور امن و امان و آرامش در مقام عُلُوّ و سیطره و غلبه بر دوستان قرار گیرند.