امام شناسی ج15

سند، نامه‌ای را که حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام به بنی الحسن نوشته‌اند در وقت حرکت دادن آنان را از مدینه به رَبَذَه و کوفه آورده است. در این نامه این طور وارد است:

نامه حضرت صادق علیه السّلام به عبد الله محض در وقت حرکت به بغداد

 بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. إلَی الْخَلَفِ الصَّالِحِ وَ الذُّرِّیةِ الطَّیبَةِ مِنْ وُلْدِ أخِیهِ وَ ابْنِ عَمِّهِ.

 أمَّا بَعْدُ فَلَئِنْ کنْتَ تَفَرَّدْتَ أنْتَ وَ أهْلُ بَیتِک مِمَّنْ حُمِلَ مَعَک بِمَا أصَابَکمْ، مَا انْفَرَدْتَ بِالْحُزْنِ وَ الْغِبْطَةِ وَ الْکأْبَةِ وَ ألِیمِ وَجَعِ الْقَلْبِ دُونِی! فَلَقَدْ نَالَنِی مِنْ ذَلِک مِنَ الْجَزَعِ وَ الْقَلَقِ وَ حَرِّ الْمُصِیبَةِ مِثْلُ مَا نَالَک، وَ لَکنْ رَجَعْتُ إلَی مَا أمَرَ اللهُ جَلَّ جَلَالُهُ بِهِ الْمُتَّقِینَ مِنَ الصَّبْرِ وَ حُسْنِ الْعَزَاءِ حِینَ یقُولُ لِنَبِیهِ صلی الله علیه و آله و سلم: فَاصْبِرْ لِحُکمِ رَبِّک فَإنَّک بِأعْینِنَا¹.

 «بسم الله الرّحمن الرّحیم. به سوی جانشین صالح و ذرّیه طیبه، از ناحیه پسران برادرش و پسر عمویش فرستاده می‌گردد.

 امَّا بعد! هر آینه اگر تو و اهل بیت تو از آنان که با تو برده شدند متفرّد بودی به آنچه که از مصیبت بر شما وارد شده است، در تحمّل حزن و غبطه و گریه و اندوه و دردناکی درد دل، متفرّد نبودی که آن مصائب تنها بر تو رسیده باشد غیر از من. تحقیقاً از جَزَع و قلق و اضطراب و حرارت مصیبت به همان مقداری که به تو رسیده است به من هم رسیده است، و لیکن من رجوع کردم به آنچه که خداوند جلّ جلاله مردمان متّقی را بدان از صبر و نیکوئی تسلیت و تحمّل امر می‌کند، در آنجا که به پیغمبرش صلی الله علیه و آله می‌فرماید: و صبر کن در برابر حکم پروردگارت، زیرا که تو در برابر چشمان ما می‌باشی!»

 در اینجا حضرت صادق علیه السّلام با این آیه، چهارده آیه از قرآن کریم را در فضیلت صبر ذکر می‌کنند، و شاهد می‌آورند، و به دنبال آن این طور می‌نویسند: