امام شناسی ج15

نموده است.

قیام زید برای دفع ظلم بود نه امامت خویش‌

 یحیی گفت: خداوند پدرم زید را رحمت کند، سوگند به خدا یکی از متعبّدین بود. شبها را به قیام و روزها را به صیام می‌گذراند، و در راه خدا آن طور که سزاوار جهاد او بود مجاهده نمود.

 من گفتم: ای پسر رسول خدا! این طور است که: امام باید بدین صفت بوده باشد!

 یحیی گفت: ای بنده خدا! پدر من امام نبود و لیکن از سادات گرامی و از زهّاد ایشان بود و از مجاهدین در راه خدا بود.

 گفتم: ای پسر رسول خدا! پدرت دعوی امامت کرد، و به جهت جهاد خروج نمود، و از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم آمده است آنچه که در مدّعی امامت از روی دروغ آمده است!

 یحیی گفت: ساکت باش ای بنده خدا! پدرم عاقل‌تر بود از آنکه ادّعا کند چیزی را که برای وی حقّ نبود. پدرم فقط گفت: من شما را فرا می‌خوانم به رضا از آل محمد. و مقصودش عمویم: جعفر بود.

 گفتم: بنابراین او امروز صاحب‌الأمر می‌باشد؟!

 گفت: بلی! او فقیه‌ترین بنی هاشم است. و پس از این گفت: ای بنده خدا! من تو را خبر می‌دهم از پدرم ـ تا آخر آنچه که از زهد و عبادت پدرش نقل کرده است!»

 تا اینجا اجمال بعضی از روایات وارده در «تنقیح المقال» را آوردیم. و آن بحثی درباره زید شهید بود.

 الآن اجمالی از بحث سید بن طاووس را در کتاب «اقبال» در اعمال ماه محرّم در اعمال روز عاشورا که راجع به بنی الحسن نموده است، و پس از آن نتیجه گرفته است که: همگی ایشان معترف به امامت حضرت صادق علیه السّلام بوده‌اند می‌آوریم، و سپس بحثی مختصر درباره این موضوع می‌نمائیم:

 ابن طاووس به طور تفصیل در این باره بحث کرده است. در ابتداء با چندین‌