امام شناسی ج15

است که: یحْیی را پس از قتل پدرش: زید ملاقات کرد، و یحیی به او گفت: سَمِعْتُ أبِی یحَدِّثُ عَنْ أبِیهِ، عَنِ الْحُسَینِ بْنِ عَلِیٍّ علیهما السّلام، قَالَ: وَضَعَ رَسُولُ اللهِ صلی الله علیه و آله و سلّم یدَهُ عَلَی صُلْبِی فَقَالَ: یا حُسَینُ! یخْرُجُ مِنْ صُلْبِک رَجُلٌ یقَالُ لَهُ زَیدٌ یقْتَلُ شَهیداً، فَإذَا کانَ یوْمُ الْقِیمَةِ یتَخَطَّی هُوَ وَ أصْحَابُهُ رِقَابَ النَّاسِ وَ یدْخُلُ الْجَنَّةَ؛ فَأحْبَبْتُ أنْ أکونَ کمَا وَصَفَنِی رَسُولُ الله صلی الله علیه و آله و سلّم.

 قَالَ: رَحِمَ اللهُ أبِی زَیداً، کانَ وَ اللهِ أحَدَ الْمُتَعَبِّدِینَ، قَائِمٌ لَیلُهُ، صَائِمٌ نَهَارُهُ، مُجَاهِدٌ فِی سَبِیلِ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَقَّ جِهَادِهِ.

 فَقُلْتُ: یا بْنَ رَسُولِ اللهِ! هَکذَا یکونُ الإمَامُ بِهَذِهِ الصِّفَةِ؟!

 فَقَالَ: یا عَبْدَ اللهِ! إنَّ أبِی لَمْ یکنْ بِإمَامٍ وَ لَکنْ مِنَ السَّادَةِ الْکرَامِ وَ زُهَّادِهِمْ، وَ کانَ مِنَ الْمُجَاهِدِینَ فِی سَبِیلِ اللهِ.

 قُلْتُ: یا بْنَ رَسُولِ اللهِ! إنَّ أبَاک قَدِ ادَّعَی الإمَامَةَ وَ خَرَجَ مُجَاهِداً وَ قَدْ جَاءَ عَنْ رَسُولِ اللهِ صلی الله علیه و آله و سلّم فِیمَن ادَّعَی الإمَامَةَ کاذِباً!

 فَقَالَ: مَهْ یا عَبْدَ اللهِ! إنَّ أبِی کانَ أعْقَلَ مِنْ أنْ یدَّعِیَ مَا لَیسَ لَهُ بِحَقٍّ. وَ إنَّمَا قَالَ: أدْعُوکمْ إلَی الرِّضَا مِنْ آل مُحَمَّدٍ. عَنَی بِذَلِک عَمِّی جَعْفَراً.

 قُلْتُ: فَهُوَ الْیوْمَ صَاحِبُ الأمْرِ؟!

 قَالَ: نَعَمْ هُوَ أفْقَهُ بَنِی هَاشِمٍ. ثُمَّ قَالَ: یا عَبْدَ اللهِ! إنِّی اخْبِرُک عَنْ أبِی ـ إلَی آخِرِ مَا نَقَلَهُ مِنْ زُهْدِ أبِیهِ وَ عِبَادَتِهِ.¹

 «شنیدم از پدرم که: حدیث می‌نمود از پدرش، از حسین بن علی علیهما السّلام، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم دستش را بر پشت من قرار داد و گفت: ای حسین! از صُلْب تو بیرون می‌آید مردی که به او زید گویند و شهید کشته می‌شود. و چون قیامت بر پا گردد او و اصحابش از روی گردنهای مردم قدم بر می‌دارند تا آنکه داخل بهشت می‌گردند. و من دوست می‌دارم آنچنان بوده باشم که رسول خدا صلی الله علیه و آله مرا توصیف‌