امام شناسی ج15

 گفتم: إی وَ اللهِ قَتَلُوهُ! «آری قسم به خدا او را کشتند» گفت: فَصَلَبُوهُ؟! «آیا او را بر دار زدند؟!» گفتم: إی وَ اللهِ صَلَبُوهُ! «آری قسم به خدا او را بر دار زدند!»

 فَأقْبَلَ یبْکی وَ دُمُوعُهُ تَنْحَدِرُ عَلَی دِیبَاجَتَیْ‌¹ خَدِّهِ کأنَّهَا الْجُمَانُ.

 «حضرت شروع کرد به گریستن و اشکهایش بر روی خطوط دو صفحه گونه‌اش مانند مروارید فرو می‌ریخت.»

 پس گفت: ای فُضَیل! شَهِدْتَ مَعَ عَمِّی زَیدٍ قِتَالَ أهْلِ الشَّامِ؟! «آیا تو به همراهی عمویم: زید برای جنگ با اهل شام حضور داشتی؟!» گفتم: آری! گفت: کمْ قَتَلْتَ مِنْهُمْ؟! قُلْتُ: سِتَّةً. «گفت: چند نفر از آنها را کشتی؟ گفتم: شش نفر!»

 گفت: فَلَعَلَّک شَاک فِی دِمَائِهِمْ؟! «شاید تو در ریختن خون آنها شکّ داشتی؟!»

 گفتم: لَوْ کنْتُ شَاکاً فِی دِمَائِهِمْ مَا قَتَلْتُهُمْ! «اگر من در ریختن خونشان شکّ داشتم، آنان را نمی‌کشتم.»

 فضیل می‌گوید: شنیدم از آن حضرت که می‌گفت: أشْرَکنِیَ اللهُ فِی تِلْک الدِّمَاءِ. مَضَی عَمِّی زَیدٌ وَ أصْحَابُهُ شُهَدَاءَ مِثْلَ مَا مَضَی عَلَیهِ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ علیه السّلام وَ أصْحَابُهُ.

 «خداوند مرا در ریختن این خونهای ریخته شده شریک قرار دهد. عمویم زید و اصحاب او جان سپردند مثل جان سپردن علی بن أبیطالب علیه السّلام و اصحاب او.»²