امام شناسی ج15

 و به آنچه که او مسنداً از حضرت صادق علیه السّلام روایت نموده است که: چون بنی أعمام او را به سوی عراق حمل می‌کردند، حضرت به طوری گریه کرد که صدایش بلند شد، و گفت: پدرم برایم حدیث نمود از فاطمه بنت الحسین علیه السّلام، وی گفت: شنیدم پدرم ـ صلوات الله علیه ـ می‌گفت:

 یقْتَلُ مِنْک ـ أوْ یصَابُ مِنْک ـ نَفَرٌ بِشَطِّ الْفُرَاتِ مَا سَبَقَهُمُ الأوَّلُونَ وَ لَا یدْرِکهُمُ الآخِرُونَ. وَ إنَّهُ لَمْ یبْقَ مِنْ وُلْدِهَا غَیرُهُمْ.¹

 «ای فاطمه! کشته می‌شود از تو، و یا مصیبتی وارد می‌شود به نفراتی از تو، در شطّ فرات که پیشینیان از آن پیشی نگرفته‌اند، و پسینیان هم بدانها نمی‌رسند. و حقّاً اینک از فرزندان فاطمه بنت الحسین غیر از همین بنی الحسنی که در زندان هاشمیه بغداد کنار شطّ فرات می‌باشند، کسی باقی نمانده است!»

 سید بن طاوس رحمه‌الله می‌گوید: گریه حضرت صادق، و این روایات دلالت دارد بر حقَّانیت آنها در خروج و قیامی که عدم استنادش به امام از روی تقیه بوده است.

 و لیکن مامقانی می‌گوید: باید گریه آن حضرت را حمل بر رقّت حَمِیت و عواطف رحمیت نمود، نه حمل بر حقّانیتشان در خروج‌².

روایت «کافی» در ردّ حضرت باقر علیه السّلام برادرشان زید را

 کلینی در «کافی»، مکالمه حضرت باقر علیه السّلام را با زید بن علی: برادر خود به طور تفصیل آورده است که چگونه حضرت به او نصیحت کردند و نشان دادند که: موقع قیام نمی‌باشد، و قیام باید به امر امام باشد، و در موقع خود تحقّق پذیرد. این روایت بسیار مشروح است و در ابتدایش حضرت می‌فرماید:

 إنَّ الطَّاعَةَ مَفْرُوضَةٌ مِنَ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ سُنَّةٌ أمْضَاهَا فِی الأوَّلِینَ، وَ کذَلِک یجْرِیهَا فِی الآخِرِینَ. وَ الطَّاعَةُ لِوَاحِدٍ مِنَّا وَ الْمَوَدَّةُ لِلْجَمِیعِ. وَ أمْرُ اللهِ یجْرِی لِأوْلِیائهِ بِحُکمٍ مَوْصُولٍ، وَ قَضَاءٍ مَفْصُولٍ، وَ حَتْمٍ مَقْضِیٍّ، وَ قَدَرٍ مَقْدُورٍ، وَ أجَلٍ مُسَمّیً لِوَقْتٍ مَعْلُومٍ.