امام شناسی ج15

آرزوهای باطل واداشته است.»

 فَوَ اللهِ إنِّی لَارَاهُ أشْأمَ سَلْحَةٍ¹ أخْرَجَتْهَا أصْلَابُ الرِّجَالِ إلَی أرْحَامِ النِّسَاءِ.

 «و سوگند به خداوند که من تحقیقاً او را می‌بینم که: شوم‌ترین مدفوعی است که صُلْبهای مردان به سوی رحمهای زنان بیرون رانده است.»

 و حضرت به عبد الله گفتند: اخْبِرُک أنِّی سَمِعْتُ عَمَّک وَ هُوَ خَالُک یذْکرُ: أنَّک وَ بَنِی أبِیک سَتُقْتَلُونَ.²

 «من تو را خبر می‌دهم از عمویت که دائی تو نیز هست که می‌گفت: تو و برادرانت به زودی کشته می‌شوید.»

 ٤ ـ چون سخن حضرت فائده‌ای نبخشید، فرمودند: أمَا وَ اللهِ إنْ کنْتُ حَرِیصاً وَ لَکنِّی غُلِبْتُ، وَ لَیسَ لِلْقَضَاءِ مَدْفَعٌ. ثُمَّ قَامَ وَ أخَذَ إحْدَی نَعْلَیهِ فَأدْخَلَهَا رِجْلَهُ وَ الاخْرَی فِی یدِهِ وَ عَامَّةُ رِدَائهِ یجُرُّهُ فِی الأرْضِ، ثُمَّ دَخَلَ بَیتَهُ، فَحُمَّ عِشْرِینَ لَیلَةً لَمْ یزَلْ یبْکی فِیهِ اللَّیلَ و النَّهَارَ حَتَّی خِفْنَا عَلَیهِ.

 «هان آگاه باشید! سوگند به خداوند، حقّاً من حریص بودم بر ارشاد و هدایت شما! و لیکن (فضای محیط، و جوّ فکری، و قیام تند و شدید طرفداران شما) مرا مغلوب ساخت، و برای قضای خداوندی دافع و مانعی وجود ندارد. سپس برخاست و یکی از دو لنگه کفش خود را برداشت، و داخل در پایش نمود، و لنگه دیگر در دستش بود، و تمام ردایش به روی زمین کشیده می‌شد، تا داخل خانه‌اش شد، و بیست شبانه روز تب کرد، و پیوسته شب و روز می‌گریست به طوری که ما ترسیدیم قالب تهی کند.»

 ٥ ـ ابو جعفر دوانیقی، همه بنی حسن را که محبوس بودند کشت، مگر حسن بن‌