امام شناسی ج15

جهت تیمّن اتّصال در اسناد به معصوم علیه السّلام می‌باشد.¹

 سید محمد باقر میر داماد می‌گوید: صحیفه کریمه سجّادیه که نامیده شده است به انجیل اهل البیت و زبور آل رسول علیهم السّلام متواتر می‌باشد، مانند نسبت سایر کتب به مصنّفانش. و ذکر اسناد برای بیان طریق حَمْلِ روایت است و برای اجازه تحمّل نقل. و این است سنّت مشایخ در اجازات‌².

 سید نعمت الله جزائری گوید: قَوْلُهُ: أبو الحسن محمد بن الحسن حالش مجهول است در کتب رجال مثل حال خازِن و خَطَّاب و بَلْخی و این ضرری بهم نمی‌رساند به جهت تواتر صحیفه در بین فریقین خاصّه و عامّه حتی آنکه غزالی و غیره آن را إنجیل اهل البیت و زبور آل محمد صلی الله علیه و آله نامیده‌اند.

 و امّا علت اینکه اصحاب ما آن را از طریق تَعنْعُن از امامان مرتّب گردانیده‌اند به جهت سلوک راه روشن تیمّن و تبرّک می‌باشد که روایت آن را اتّصال به معصوم علیه السّلام دهند. با آنکه ایشان اهل اجازت هستند نه اهل روایت.

 و أیضاً اعجاز اسلوب و غرابت أطوار آن، دو شاهد صدق می‌باشند بر اینکه نظیر آن صادر نمی‌گردد مگر از مثل آن حضرت.³

 آیة الله آقا میرزا محمد علی مدرّسی چهاردهی می‌گوید: بدانکه: سلسله سند مذکور در کتاب چند نفر هستند که حال ایشان معلوم نیست. مثل محمد بن الحسن و خازِن و خطّاب و بَلْخی. و این موجب عیب در مقام نمی‌شود بعد از شهرت کتاب از امام علیه السّلام حتّی غزالی و غیر او گویند: این کتاب را انجیل اهل بیت و زبور آل محمد گویند. لکن اصحاب که سند را مُعَنْعَنْ ذکر می‌نمایند، از بابت تیمّن و تبرّک به اینکه روات او متّصل به معصوم هستند می‌باشد.⁴