امام شناسی ج15

شهر ربیع الآخر از سنه ششصد و سه.

 و الحمد للّه الرّحمن الرّحیم، وَ صَلَاتُهُ و تسلیمُهُ علی رسوله سَیدنا محمّد المصطفی و تسلیمُهُ علی آلِهِ الْغُرِّ اللَّهَامِیمِ.¹

 تا اینجا حکایت خطّ شهید ـ رحمه الله تعالی ـ می‌باشد.²

 و در این عبارات همان طور که ملاحظه می‌گردد: به شهادت میر داماد از خطّ شهید که نسخه خود را بر نسخه ابن سَکون عرضه داشته است، در ظهر صحیفه اجازه هِبَة [الله‌] بن حامِد بن احمد (عمید الرُّؤساء) می‌باشد که به ابن مُعَیه از طریق سید أجَلّ با همان روات معروف، صحیفه را اجازه داده است. بنابراین به طور یقین عمید الرُّؤساء از سید أجلّ روایت کرده است.

 و عالم عظیم مرحوم سید علیخان مدنی شیرازی در شرح صحیفه خود، بر همین نهج مشی فرموده، و با استناد به خطِّ شیخ شهید قائل حَدَّثنا را عمید الرُّؤساء دانسته است. چرا که می‌گوید: وَ هُوَ الصَّحِیحُ کمَا دَلَّ عَلَیهِ مَا وُجِدَ بِخَطِّ الْمُحَقِّقِ الشَّهِیدِ (قدس سرُّه).³

 میر داماد پس از استناد نسخه به عمید الرُّؤساء چنانکه دیدیم، می‌گوید: و امّا نسخه‌ای که به خطّ علی بن سَکون رحمه‌الله است، طریق اسنادش بدین صورت می‌باشد:

 خبر داد به ما ابو علیّ حسن بن محمّد بن اسمعیل بن اشناس بَزَّاز در حالی که بر او قرائت می‌شد و وی اقرار به آن می‌کرد. گفت: خبر داد به ما أبو المفضّل محمد بن عبد الله بن مطّلب شَیبانی، تا آخر آنچه که در کتاب مذکور است.

 و در آنجا نسخه دگری می‌باشد که طریقش بدین صورت است: