امام شناسی ج14

 «تو مرد احمقى هستى! آیا در كتاب خدا یافته‌اى كه نماز ظهر را باید چهار ركعت انجام داد و با صداى آهسته قرائت نمود؟! عمران براى او یكایك از نمازها را شمرد، و زكوة را شمرد، و غیر از اینها از سایر احكام را شمرد و سپس گفت: آیا براى اینها در كتاب خدا تفسیرى یافته‌اى؟! كتاب خدا آنها را به طور اجمال و سربسته بیان مى‌كند، و سنّت آنها را تفسیر مى‌نماید!»

 و مردى به تابِعى جلیل و بزرگوار: مُطَرِّفُ بْنُ عَبْد اللَه بن شِخِّیر گفت: لَا تُحَدِّثُونَا إلّا بِالْقُرْآنِ. «شما براى ما حدیث نكنید مگر با قرآن!» مُطَرِّف‌ به او گفت: وَ اللَهِ مَا نُرِیدُ بِالْقُرْآنِ بَدَلًا، وَ لَکِنْ نُرِیدُ مَنْ هُوَ أَعْلَمُ بِالْقُرْآنِ مِنَّا!¹،²

 «سوگند به خدا، ما بَدَلى را براى قرآن نمى‌جوییم، و لیكن مى‌خواهیم دنبال كسى برویم كه او از همۀ ما به قرآن داناتر است.»

 ایشان در بحثى تحت عنوان‌ «احتیاطُ الصَّحابة و التّابعین فى روایة الحدیث» سعى مى‌كنند عبارت‌ أقِلُّوا الرِّوَایةَ عَنْ رَسُولِ اللَهِ‌ را به محاملى حمل كنند كه منافات با عقل نداشته باشد، و سدّ باب نقل حدیث نكند؛ و حقّاً توجیهاتِ ما لا یَرْضَى بها صاحِبُها عُمَر را نموده‌اند؛ و بر همین اساس از حدیث مشایعت عمر از قرظة بن كعب عبور مى‌كنند عبور كریمانه، و در زندان كردن سه صحابى بزرگ در روایت حافظ ذَهَبى: ابن مسَعْود و أبُو دَرْدَاء و أبو مسعود أنصارى را در مدینه تا اینكه عمر كشته شد، تشكیك مى‌نمایند كه: این عمل خلاف چگونه از خلیفه‌اى همچون أمیرالمؤمنین عمر متصوّر است؟! چگونه مى‌شود با آن سوابق و ترجمۀ احوالشان در اسلام، عمر به چنین كارى دست زند؟! چگونه ممكن است؟! و با چگونه ممكن است‌ها مطلب را خاتمه مى‌دهند. و بر فرض تحقّق این موضوع مى‌گویند: مراد از حَبَسَهُمْ فى الْمَدِینَة زندانى كردنشان نیست، بلكه منعشان از حدیث است، حَبَسَهُمْ‌