امام شناسی ج14

درس 196 تا 200

بسم اللَه الرّحمن الرّحیم‌

و صلّى اللَه على محمّد و آله الطّاهرین؛

و لعنة اللَه على أعدائهم أجمعین من الآن إلى قیام یوم الدِّین؛

و لا حولَ و لا قُوَّة إلّا باللَه العَلىِّ العظیم‌

 قال اللَهُ الحکیمُ فى کتابِهِ الکریم:

 ﴿مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤۡتِيَهُ ٱللَهُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡحُكۡمَ وَٱلنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُواْ عِبَادٗا لِّي مِن دُونِ ٱللَهِ وَلَٰكِن كُونُواْ رَبَّٰنِيِّ‍ۧنَ بِمَا كُنتُمۡ تُعَلِّمُونَ ٱلۡكِتَٰبَ وَبِمَا كُنتُمۡ تَدۡرُسُونَ﴾¹

 «در توان و قدرت هیچ فرد انسان چنین حقّى نیست كه پس از آنكه خداوند به وى كتاب آسمانى و حكم و نبوّت را داده باشد، به مردم بگوید: شما بندگان من باشید نه بندگان خدا! و لیكن براى وى این حقّ هست كه به مردم بگوید: شما رجال الهى مربّى بشر بوده باشید، به سبب آنكه روش و منهاج شما بر آن بوده است كه كتاب الهى را تعلیم مى‌نموده‌اید و در خواندن و درس دادن آن مزاولت و ممارست داشته‌اید!»

أهمّیّت تدریس و كتابت‌

 درس دادن عبارت است از تعلیم به كیفیّت مخصوصى كه غالباً با خواندن از روى كتاب توأم باشد و آن أخصّ از مطلق تعلیم است چنانكه حضرت استاذنا الأكْرم‌