
امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
امام شناسی ج14
71٣ ـ تَصَدَّقَ رَسُولُ اللَهِ بِمَوْضِعِ سُوقِ الْمَدینَةِ عَلَى الْمُسْلِمینَ، فَأَعْطاهُ عُثْمانُ لِلْحارِثِ الاُمَوِىِّ.
٤ ـ أعْطَى مَرْوانَ فَدَکاً، وَ قَدْ کانَتْ فَاطِمَةُ طَلَبَتْها بَعْدَ أبِیهَا فَدُفِعَتْ عَنْها.
٥ ـ حَمِىَ الْمَرَاعِىَ حَوْلَ الْمَدِینَةِ کُلَّهَا مِنْ مَوَاشِى الْمُسْلِمِینَ کُلِّهِمْ إلَّا عَنْ بَنى اُمَیَّةَ.
٦ ـ أعْطَى عَبْدَ اللَهِ بْنَ أبِى السَّرْحِ جَمیعَ ما أفَاءَ اللَهُ مِنْ فَتْحِ إفْرِیقِیا بِالْمَغْرِبِ مِنْ غَیرِ أنْ یُشْرِکَ فِیهِ أحَداً مِنَ الْمُسْلِمِینَ.
٧ ـ أعْطَى أبَا سُفْیانَ مِائَتَىْ ألْفٍ وَ مَرْوَانَ مِائَةَ ألْفٍ مِنْ بَیتِ الْمُسْلِمینَ فِى یَومٍ وَاحدٍ.
٨ ـ أتَاهُ أبو موسَى الأشْعَرِىُّ بِأَمْوالٍ کثِیرَةٍ مِنَ الْعِرَاقِ، فَقَسَّمَهَا کُلَّهَا فِى بَنِى اُمَیَّةَ.
٩ ـ تَزَوَّجَ الْحارِثُ بْنُ الْحَکَمِ، فَأَعْطاهُ مِائَةَ ألْفٍ مِنْ بَیتِ الْمالِ.
١٠ ـ نَفَى أبَا ذَرٍّ رَحِمَهُ اللَهُ إلَى الرَّبَذَة لِمُنَاهَضَتِهِ مُعاوِیَةَ فِى کَنْزِ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ.
١١ ـ ضَرَبَ عَبْدَ اللَهِ بْنَ مَسْعودٍ، حَتَّى کَسَرَ أضْلَاعَهُ.1
١٢ ـ عَطَّلَ الْحُدُودَ، وَ لَمْ یَرُدّ الْمَظَالِمَ، وَ لَمْ یَکُفَّ الْأَیدِىَ الْعَادِیَةَ.
١٣ ـ کَتَبَ إلَى عَامِلِهِ فى مِصْرَ یَأْمُرُهُ بِقَتْلِ قَادَةِ الثَّوْرَةِ.2
- حضرت استاذنا الأکرم أعلى اللَه درجته در «تفسير الميزان» ج ١٢، ص ١٢٥ در فصل ٥ از فصول بحث پيرامون عدم تحريف کتاب اللَه فرمودهاند: يعقوبى مىگويد: ابن مسعود در وقت طلب عثمان مصاحف را، در کوفه بود و از تسليم قرآنش به عبد اللَه بن عامر امتناع کرد. عثمان به عبد اللَه نوشت تا او را به مدينه بفرست، که اين دين تباه و اين اُمَّت فاسد نيست. عبد اللَه بن مسعود داخل مسجد مدينه شد در وقتى که عثمان خطبه مىخواند، عثمان به مردم گفت: إنّه قد قدمت عليکم دابَّة سوءٍ. ابن مسعود با او به کلام درشت سخن گفت؛ پس عثمان امر کرد تا پايش را گرفته و به رو کشيدند تا از مسجد خارج کردند تا جائى که دو دنده از استخوانهاى سينۀ او شکست. و عايشه در اين قضيّه سخن بسيار گفت.
- «يوم الإسلام» ص ٥٨ و ص ٥٩، إلّا أنّ الشّيخ المغنيّة حذف ممّا قاله بعض الکلمات و الجملات اختصاراً و نحن نوردها إتماماً للفائدة، و هى على مايلى مرتّباً بحسب أرقام المتن: و کان مِنْ أهَمّ ...؛ ٤- و أقطع مروان فَدک ... بعد وفات أبيها تارةً بالميراث و تارةً بالنّحلة ...؛ ٦- ... بالمغرب- و هى من طرابلس إلى طنجة- ...؛ ٧- و أعطى أبا سفيان بن حرب مائتى ألف من بيت المال فى اليوم الّذى أمر فيه لمروان بن الحکم بمائة ألف و قد کان زوّج ابنتهُ امّ أبان، فجاء زيد بن أرقم صاحب المال بالمفاتيح فوضعها بين يدى عثمان و بکى، فقال عثمان: أتبکى أن وصلتُ رحمى؟ قال: لا و لکن أبکى لانّى أظنّک أخذت هذا المال عوضاً عمّا کنتَ أنفقته فى سبيل اللَه فى حياة رسول اللَه! و اللَه لو أعطيتَ مروانَ مائة درهم لکان کثيراً. فقال: ألْقِ المفاتيح فإنّا سنجد غيرک؛ ٩- و زوّج الحارث بن حکم بنت عائشة فأَعطاه مائة ألف من بيت المال أيضاً؛ ١٢- و عدل عن طريقة عمر فى إقامة الحدود و ردّ المظالم و کفّ الايدى العادية و الانتصاب لسياسة الرعيّة؛ ١٣- و ختم ذلک کلّه بما وجدوه من کتابه إلى عامله بمصر يأْمره بقتل قادة الثورة.
