امام شناسی ج14

روان گردیده است. آیا تو چنین مى‌بینى كه: ایشان دانستند و هدایت شدند، امّا ما جاهل ماندیم و گمراه شدیم؟!»

 و حضرت امام باقر علیه السّلام مى‌گوید: لَوْ کنَّا نُحَدِّثُ النَّاسَ بِرَأینَا وَ هَوَانَا لَهَلَکنَا؛ وَ لَکنَّا نُحَدِّثُهُمْ بِأحَادِیثَ نَکنِزُهَا عَنْ رَسُولِ اللَهِ، کمَا یکنِزُ هَؤُلآءِ ذَهَبَهُمْ وَ فِضَّتَهُمْ.

 «اگر ما به رأى خود و هواى خود براى مردم سخن مى‌گفتیم تحقیقاً هلاك گردیده بودیم؛ و لیكن ما با آنها گفتگو مى‌نمائیم با احادیثى كه از رسول خدا جمع كرده و نگهدارى نموده‌ایم همان طورى كه این مردم طلایشان را و نقره شان را حفظ نموده و اندوخته مى‌كنند.»

 و از اینجا روشن مى‌شود جهل یا دَسّ موجود در كلام آن كه گفته است: شیعه چنان مى‌دانند كه: علم أئمّه الهامى است و كسبى نیست؛ و برخى پا را از این فراتر نهاده و به شیعه نسبت داده‌اند گفتار به این را كه بر امامان وحى نازل مى‌شود؛ و این گفتار را علاوه بر آنچه از احادیث بیان نمودیم، باطل مى‌كند آنچه شیخ مفید در كتاب‌ «أوَائل الْمَقالَات» فرموده است:

 قَامَ الاتِّفَاقُ عَلَى أنَّ مَنْ یزْعُمُ أنَّ أحَداً بَعْدَ نَبِینَا یوحَى إلَیهِ فَقَدْ أخْطَأَ وَ کفَرَ.»¹

 «اجماع و اتّفاق بر آن استوار است كه: هر كس گمان كند كه بر احدى پس از پیمبر ما وحى نازل مى‌شود، تحقیقاً خطا كرده و كافر شده است.»

 این بود كلام مغْنِیه كه از روى محبّت و دفاع از حریم تشیع درباره علم امام نگاشته است. و لیكن نباید این محبّت و دلسوزى بجائى بكشد كه بعضى از سرمایه‌هاى اصیل امامان را به خاطر دفع كلام سُنِّیان و إخماد نائره غوغا و صحنه سازى و آشوبگرى آنان به خاك نسیان سپرد.

نقد كلام مغنیه و أمثال او در علم غیب امامان‌

 كلامى را كه مغنیه از أعلام نقل كرده است و خودش نیز بیانى در پیرامون آن‌