امام شناسی ج14

اشكالات آن را بیان كنیم و پس از آن به اشكال در مورد بحث كه مسأله جفر است بپردازیم:

گفتار مغنیه در كیفیت علم غیب امامان‌

 مغنیه در كتاب «الشِّیعة و التَّشیع» در بحث از علوم امام پس از مختصرى گفتار مى‌فرماید:

 شریف مرتضى در «شافى» ص ١٨٨ با عبارتى بدین نصّ مى‌گوید: «مَعَاذ اللَه كه ما براى امام علمى را از علوم ایجاب كنیم مگر آنچه را كه ولایتش اقتضا كند و احكام شرعیه بدان مستند گردد. و علم غیب از این امور خارج مى‌باشد.»

 و در ص ١٨٩ مى‌گوید: «بر امام واجب نیست كه علم صنایع و حرفه‌ها و فنون را بداند و آنچه را كه نظیر این امور مى‌باشد از آنچه تعلّقى به شریعت ندارد. این امورى است كه مربوط به صاحبانش مى‌باشد. آنچه بر امام واجب است آن است كه: احكام را بداند و در دانستن آن مستقل باشد و در معرفت آنها نیازى به غیر نداشته باشد؛ به علّت آنكه وى پاسدار و بر پادارنده و صاحب اختیار اقامه احكام و تنفید احكام است.»

 و طوسى در «تَلْخیص الشَّافى» مطبوع با أصل «شافى» در ص ٣٢١ گوید:

 «واجب است امام عالم باشد به آنچه كه حكم در آن لازم است، و واجب نیست كه عالم باشد به آنچه كه به نظر وى تعلّق نمى‌گیرد.» مثل شئونى كه اختصاص به او ندارد و در آن شئون به او مراجعه نمى‌شود.

 و اینها تماماً با گفتار شیعه امامیه تطبیق دارد كه: امام بنده‌اى از بندگان خداست و بشرى است در طبیعت خود و صفات خود، و فرشته نیست و پیامبر نیست. و امّا ریاست عامّه دینى و دنیایىِ او بیشتر از علم به أحكام شریعت و سیاست شئون عامّه را اقتضا ندارد.

 و چگونه به شیعه امامیه گفتار به آنكه أئمّه ایشان علم غیب مى‌دانند را مى‌توان نسبت داد در حالى كه ایشان به كتاب اللَه ایمان دارند و قول خدا را كه از پیامبرش‌