امام شناسی ج14

 آنگاه شروع مى‌كنند به سیره حضرت فاطمه زهراء علیها السَّلام، و سپس حضرت امام حسن مجتبى و همچنین یكایك از امامان تا حضرت امام حسن عسكرى علیه السّلام، و در صفحات آن كه هر یك داراى سه ستون مى‌باشد در صفحه ٩٤ أئمّه علیهم السلام را به حضرت عسكرى ختم مى‌كنند و یك كلمه نامى از امام زمان نمى‌آورند. و پس از بحثى از سید محمد باقر صدر در تحت عنوان دَوْرُ الائِمَّةِ فى الحیاة الإسلامیة كه به صفحه ٩٧ خاتمه پیدا مى‌كند، از صفحه ٩٨ شروع به بحث مطالب طبق حروف معجم كرده و اوَّلین حرف معجم كتاب را «آب حیات» قرار مى‌دهند، و سپس به بحث در مطالب به ترتیب حروف معجم مى‌پردازند.

 بارى ایشان در اینجا كه به نام دائرة المعارف شیعه مى‌باشد، و این كتاب معرّفى مذهب شیعه است و منظور از شیعه شیعه اثنا عشرى است نه احَد عشرى، نامى از حضرت بقیة اللَه نمى‌برند، و كتاب را درباره بحث و معرّفى امامان تشیع به حضرت عسكرى ختم مى‌نمایند.

 آیا این صحیح است كه: انسان دائرة المعارفى به نام عقیده طائفه‌اى بنویسد، و در معتقدات آنها از نزد خود تصرّفى كند؛ آنگاه آن را به آن طائفه نسبت دهد؟!

 روى سخن ما بلكه سخن هر مرد عادى و عامى با ایشان بر این است كه: عقیده شما امام زمان نیست نباشد؛ چرا آن را به شیعه نسبت مى‌دهى؟! و به عنوان معرّفى أئمّه شیعه به حضرت امام حسن عسكرى علیه السّلام پایان مى‌دهى؟!

 ما نمى‌گوئیم: شما شیعه دوازده امامى باش! ما نمى‌گوئیم شما حتّى مسلمان باش! فرض مى‌كنیم: شما یك نفر مرد یهودى یا نصرانى كه ابداً عقیده به رسالت ندارند، تا چه رسد به ولایت و خاتمیت حضرت بقیة اللَه ـ عجّل اللَه تعالى فرجه المبارك ـ . وقتى یك نفر یهودى و یا نصرانى از عقیده‌اى درباره قومى مى‌نویسد، نمى‌تواند عقائد خود را در آن داخل كند و عقیده آن گروه را ممزوجى از عقیده خود و عقیده آنان به شمار آرد و تحویل دهد. ملل مختلفه جهان در آداب تفتیش عقائد و رسوم هر قوم، این قاعده صحیح را باید مراعات كنند.