امام شناسی ج14

زمان را قبول ندارد آن را نسبت به پدر عالم شیعه زحمت كشیده رنج برده از دنیا رفته غیر قادر بر تكلّم بدهد، و از لسان او و قلم او امامت را به حضرت عسكرى ختم كند و آن عالم را در دنیا به یازده امامى معرّفى كند.

 مى‌دانید: مسأله چقدر ذى اهمیت است؟! به عقیده حقیر جرم و جنایتى از آن بالاتر نیست.

 آخر اى عزیز من! تو امام زمان را قبول ندارى، نداشته باش! مباركت باشد! چشمت كور است، كور باشد. كسى به تو و أمثال تو از فرنگى مآبها اصرار ندارد كه بفهمند و بدانند؛ و لیكن چرا این را به عالمى جلیل و مرجعى بزرگوار، و مؤلّفى به نام مؤلّف شیعه، و رنجدیده‌اى در عمر متجاوز از هشتاد سال در كتابخانه‌ها و با تألیفات و عبادتها و زیارتها و ... نسبت مى‌دهى؟!

 چرا از لسان وى و قلم وى امام زمان را حذف مى‌كنى؟! و خط بطلان بر آن مى‌كشى؟! شما خودت در كنفرانسها و برخوردهاى با فُكُلى‌مآبان همقطار بیروتى و دانشگاهى خود هر چه مى‌خواهى انكار كن! و به نام خودت كتاب و دائرة المعارف بنویس و در آنجا نامى از آن حضرت نیاور! كسى به تو كار ندارد، ایراد نمى‌گیرد؛ چرا كه آن‌قدر نظایر این بى حرمتى‌ها دیده شده است كه از جواب و پاسخ و محاجّه، انسان به واسطه عزّت وجود، و شرافت عمر و وقت خود شرم مى‌كند آن را دنبال نماید.

 امّا به سید محسن امین صاحب «أعیان الشّیعة» آن مجتهد بیدار و و الا، انسان چنین نسبتى بدهد و دست تحریف و سرقت در كلام او ببرد و یك قسمت ٢١٥ صفحه‌اى از كتاب را كه راجع به آن قائم آل محمّد است حذف كند و این دائرة المعارف اصیل را از زبان چنین عالمى از اعتبار بیندازد و او را یازده امامى به دنیا و جهان معرّفى كند، گناهى است نابخشودنى. و اللَه خیانتى است عظیم.

 طبعاً اطّلاع بر این امور منحصر به حقیر و آنهم پس از سالیان دراز و فحص و تتبّع و مقابله میان طبعهاى خود صاحب «أعیان» و طبعهاى فرزندشان نبوده است. كتاب‌