امام شناسی ج14

كرده است.

 خامساً عبارت مصطفى صادق رافعى مصرى را كه در كتاب «إعجاز القرآن» به شیعه جسارت‌ها نموده و تفاسیر آنان را از روى جفر قلمداد، و از حضرت سبط نبىّ اكرم امام حسن مجتبى علیه السّلام با عبارت استخفاف و توهین‌آمیز یاد نموده است، و مرحوم پدر آیة اللَه سید محسن امین پس از ذكر آن به دفع پرداخته‌اند و در قریب به سه صفحه، وى را مفتضح و رسوا كرده‌اند و مختلقات و بافته‌ها و ساخته‌هاى او را همان طور كه اخیراً دیدیم، بر ملا ساخته‌اند و حقّاً دفاع از ساحت ولایت و حریم تشیع نموده‌اند، همگى را حذف كرده است.

 و به طور خلاصه مطالب مرحوم پدر را كه دوازده صفحه تمام را شامل شده است، فقط در یك صفحه و چند سطر مُثْله نموده است.

 و براى این عمل جز خیانت به حق و حقیقت، و دستبرد و تحریف در عبارت پدر، و تنقیص تشیع و جانبدارى از فرقه مخالف، چه محملى مى‌توان تصوّر نمود؟!

 ایشان نه تنها در این مورد، بلكه در تمام مباحث مرحوم سید محسن در تمام مجلدات «اعیان الشّیعة» این تزویر را به كار برده‌اند، و مطالب نفیس را كه سنگر تشیع را حفظ مى‌كند، و دفاع از حملات مخالفین است حذف نموده‌اند؛ و حتّى در بعضى از عبارات تبدیل و تغییر به عمل آورده‌اند كه جز تحریف و تصحیف صریح محملى ندارد.

 از همه اینها عجیب‌تر، و فجیع‌تر، و فظیع‌تر، تجرّى بر اسقاط امام زمان علیه السّلام است، كه به طور صریح و واضح بحث امام زمان را از «اعیان الشّیعة» مرحوم سید محسن به كلّى حذف كرده‌اند و امامان شیعه را یازده تن شمرده‌اند و باب امامت را در كلام پدر، به حضرت امام حسن عسكرى علیه السّلام ختم كرده اند.

 مرحوم مؤلّف «اعیان الشیعة»: سید محسن امین جلد چهارم از آن را به دو قسمت نموده اند:

 قسمت اول در سیره حضرت امام حسن، و امام حسین، و حضرت امام زین‌