امام شناسی ج14

 و امّا آنچه را كه از ابن قُتَیبه نقل نموده است و از او در آن تقلید كرده است ـ همچنان كه دأب و رویه و شأن ایشان است در أكثر این دروغ بافى‌ها و پرداخت‌هاى پندارى كه از جانب خود اختلاق مى‌كنند و در كتبشان به امانت مى‌نهند، و لاحقین آنان از سابقینشان تقلید كرده بدون تحقیق و تمحیص از یكدیگر أخذ مى‌كنند ـ ، نادرست است. او مى‌گوید: شیعیان ادّعا مى‌كنند كه: امام براى آنها كتابى نوشته است كه تمام نیازمندیهاى ایشان در آن موجود است ـ تا آخر كلامش. این كلام، صحیح نیست، زیرا أحدى از آنان چنین ادّعائى نكرده است، بلكه روایاتى مستند ـ كه بعضى از آنها گذشت ـ از امامانشان روایت شده است كه متضمّن وجود این كتاب نزد أمیر المؤمنین و ائمّه طاهرین از اولادشان ـ علیه و علیهم السّلام ـ است، و آنها را روایت مى‌نمایند و نقل مى‌كنند همان طور كه براى آنها روایت شده است. و آن روایات را علماى اهل سنّت نقل كرده‌اند و تأیید نموده‌اند همچنان كه از «كشف الظّنون» و ابن خلدون شنیدى!

 امّا شِنْشِنَة أخْزَمِیه‌ در هر جا كه چیزى از كرامت اهل بیت علیهم السلام وارد شود إبا مى‌كند كه آن را بپذیرد، یا در برابر آن سكوت اختیار نماید، یا بدون تكذیب یا استبعاد یا قَدْح یا مانند اینها، آن را بگیرد. فلهذا این شنشنه، رافعى را وادار نموده است كه بگوید: در نزد ما تمام این مطالب ساختگى و باطل و موضوع مى‌باشد ـ تا آخر كلامش؛ درحالى‌كه إعراض كرده است از تمام آنچه علماء نقل كرده‌اند و ابن خلدون آن را تأیید كرده است كه همان طور كه دانستى قابل دفع و اشكال نیست.

 آرى رافعى گمان نمى‌كند كه: علم ما كان و ما یكون بتواند خودش یا رمزش در