امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
مرتب سازی:
امام شناسی ج14
250آرى این است كه رافعى را آزار داده است و بر او گران آمده است كه: آیه در مُلك و سلطنت رؤسا و پیشوایانِ او: بنى امیة أبرار و أتقیا (!) كه اهل أعمال مشهوره در اسلام هستند، نازل شده باشد؛ فلهذا شروع كرده است با تعبیر به عبارات استخفافآمیز و توهین انگیز به این كلامش كه: هذَا الَّذِى ینْسِبُونَهُ ...1
خواب رسول خدا صلى اللَه علیه و آله درباره حكومت بنى امیه (ت)
- محمد بن يعقوب کلينى (ره) در «روضه کافى» ص ٣٤٥ با سند خود از جميل بن درّاج از زراره از يکى از صادقَيْن عليهما السلام روايت کرده است که: قال: أصْبَحَ رسولُ اللَه صلى اللَه عليه و آله و سلم يوماً کئيباً حزيناً فقال له علىّ عليه السّلام: ما لى أراک يا رسول اللَه کئيباً حزيناً؟! فقال: و کيف لا أکون کذلک و قد رأيتُ فى ليلتى هذه أنّ بنى تيم و بنى عدىّ و بنى اميّة يصعدون منبرى هذا، يردّون النّاس عن الإسلام القهقرى؟! فقلت: يا ربّ فى حياتى أو بعد موتى؟! فقال: بعد موتک! «گفت: روزى رسول اکرم صلَّى اللَه عليه و آله صبحگاهان محزون و غصّه دار بود. على عليه السّلام عرض کرد: اى رسول خدا! علّت اندوه و غمى که در شما مشاهده مىشود چيست؟! فرمود: چگونه اين طور نباشم با وجود آنکه ديشب در رؤيا ديدهام که پسران تيم و پسران عدى و پسران اميّه بر اين منبر من بالا مىروند و مردم را از اسلام به عقب بر مىگردانند. در آن حال من گفتم: اى پروردگار من آيا در زمان حيات من است يا پس از مرگ من؟! خداوند فرمود: بعد از مرگ تو!»
حکيم محقّق سيد محمد باقر معروف به مير داماد در شرح «صحيفه سجاديّة» خود، از طبع نشر مهديّه مير داماد اصفهان ص ٦٦ پس از نقل اين روايت مىگويد: روايت به اندازه تواتر از طرق عامّه و خاصّه تظافر دارد در اينکه پيغمبر صلَّى اللَه عليه و آله و سلم به طور سرّ و رازگوئى امر بنى اميه را به ابو بکر و عمر بيان نمود و فرمود: واجب است آن را کتمان داريد! عُمَر سرّ رسول خدا را فاش کرد و آن را براى حَکم بن ابى العاص حکايت کرد. و امر ابو بکر و عمر را رسول خدا براى حفصه به طور سرّ و رازگوئى بيان کرد و فرمود: پدرت با ابو بکر امر ولايت امت مرا تملّک مىکنند، و تو از من نشنيده بگير و کتمان کن! حفصه آن را فاش کرد و به عايشه خبر داد. در اين حال وحى خداوندى آمد و بر رسول خدا سوره تحريم نازل شد. و اين مطلب نياز به شرح مبسوطى دارد که لباس مقام و موقعيّت فعلى شرح صحيفه از بيان آن ضيق مىباشد. هر کس بخواهد آنچه را که ما در اينجا تخريج نموديم از مظانّ و مصادرش طلب نمايد- انتهى کلام مير داماد.
در «رياض السالکين» از طبع سنه ١٣٣٤، ص ٢٣ و ص ٢٤ و از طبع جامعة المدرسين ج ١، ص ١٦٣ تا ص ١٦٦ آورده است: قوله: «يعنى بنى اميّه» تفسير شجره ملعونه است. و على هذا [ادامه در صفحه بعد]
- محمد بن يعقوب کلينى (ره) در «روضه کافى» ص ٣٤٥ با سند خود از جميل بن درّاج از زراره از يکى از صادقَيْن عليهما السلام روايت کرده است که: قال: أصْبَحَ رسولُ اللَه صلى اللَه عليه و آله و سلم يوماً کئيباً حزيناً فقال له علىّ عليه السّلام: ما لى أراک يا رسول اللَه کئيباً حزيناً؟! فقال: و کيف لا أکون کذلک و قد رأيتُ فى ليلتى هذه أنّ بنى تيم و بنى عدىّ و بنى اميّة يصعدون منبرى هذا، يردّون النّاس عن الإسلام القهقرى؟! فقلت: يا ربّ فى حياتى أو بعد موتى؟! فقال: بعد موتک! «گفت: روزى رسول اکرم صلَّى اللَه عليه و آله صبحگاهان محزون و غصّه دار بود. على عليه السّلام عرض کرد: اى رسول خدا! علّت اندوه و غمى که در شما مشاهده مىشود چيست؟! فرمود: چگونه اين طور نباشم با وجود آنکه ديشب در رؤيا ديدهام که پسران تيم و پسران عدى و پسران اميّه بر اين منبر من بالا مىروند و مردم را از اسلام به عقب بر مىگردانند. در آن حال من گفتم: اى پروردگار من آيا در زمان حيات من است يا پس از مرگ من؟! خداوند فرمود: بعد از مرگ تو!»