امام شناسی ج14

تفسیر كرده‌اند به همان گونه تفسیر كرده است. و ادّعاى علم باطن قرآن را بواسطه آنچه به ایشان از علم جفر رسیده است ننموده‌اند بلكه أحدى از آنان ادّعا نكرده است كه: آن جفر به وى رسیده است و یا آنكه كتاب جفر را دیده است.

 آرى ایشان روایت كرده‌اند كه: جفر نزد ائمّه اهل بیت علیهم السلام وجود داشته است.

 رافعى یك نفر شیعه را بیاورد و معرفى نماید كه او مى‌گوید: جفر نزد اوست، و یا یك نفر از آنان را بیاورد كه قرآن را با جفر تفسیر كرده باشد، اگر از راستگویان است؟!

 و این تفاسیر شیعه است كه بر قرآن كریم نوشته‌اند معروف و مشهور و اكثر آنها مطبوع مى‌باشد مانند «تفسیر قمّى» و «مجمع البیان» و «جوامع الجامع» و «تفسیر ابوالفتوح رازى» و «برهان» سید هاشم بحرانى و «تبیان» شیخ طوسى، و «تفسیر عیاشى» و غیرها.

 آیا در قدرت و توان رافعى هست كه در یكى از آنها بیابد كه: شیعه قرآن را با جفر تفسیر نموده است؟!

 و امّا گفتارش كه: غیر ایشان از جفر استنباط اشاراتى از غیب نموده‌اند ـ تا آخر كلامش، این هم مانند گفتار پیشینش حقیقت ندارد.

 و حدیثى كه با عبارت توهین آمیزش اشاره بدان نموده است كه «مثل این چیزى را كه به حَسَن بن عَلى نسبت میدهند ـ تا آخرش» حدیثى است كه موثّقین از پیامبر صلّى اللَه علیه و آله و سلّم روایت مى‌كنند كه آیه شریفه نازل شده است درباره مدّت ملك بنى امیه، و استنباط از جفر نمى‌باشد و اصلًا راه و طریق محاسبه جفرى در آن به عمل نیامده است.¹