امام شناسی ج14

 ابن خلدون كمى قبل از این بحث در اوائل این فصل بعد از آنچه از امر حوادث آتیه ذكر كرده است، چنین گفته است و عین عبارت او این است:

 وَ وَقَعَ لِجَعْفَرٍ وَ أمْثَالِهِ مِنْ أهْلِ الْبَیتِ کثِیرٌ مِنْ ذَلِک، مُسْتَنَدُهُمْ فِیهِ ـ وَ اللَهُ أعْلَمُ ـ الْکَشْفُ بِمَا کانُوا عَلَیهِ مِنَ الْوَلَایةِ. وَ إذَا کانَ مِثْلُهُ لَا یُنْکَرُ مِنْ غَیرِهِمْ مِنَ الأوْلِیاءِ فِى ذَوِیهِمْ وَ أعْقَابِهِمْ ـ وَ قَدْ قَالَ صلى اللَه علیه و آله و سلّم: إنَّ فِیکُمْ مُحَدَّثِینَ ـ ، فَهُمْ أوْلَى النَّاسِ بِهَذِهِ الرُّتَبِ الشَّرِیفَةِ وَ الْکَرَامَاتِ الْمَوْهُوبَةِ.

 «و از براى جعفر صادق و أمثال او از اهل بیت بسیارى از این إخبارات اتّفاق افتاده است؛ و مستندشان ـ و اللَه أعلم ـ فقط مكاشفه‌اى است كه بر اساس ولایتى كه بر آن استوار مى‌باشند بوده است. و در هنگامى كه أمثال این مكاشفات صحیحه از غیر ایشان از اولیاء خدا، چه از أرحام و أقرباى آنان، و چه از اولاد و ذرارى و أعقابشان به وقوع پیوندد ـ و در حالى كه تحقیقاً رسول خدا صلَّى اللَه علیه و آله و سلّم فرموده است: در میان شما كسانى مى‌باشند كه سخن فرشتگان را مى‌شنوند ـ بنابراین ایشان (كه جعفر و امامان باشند) سزاوارترند به این رتبه‌هاى شریفه و كرامات موهوبه» ـ تمام شد كلام ابن خلدون.

اتّهامات رافعى بر شیعه در تفسیر قرآن براساس علم جفر

 مصطفى صادق رافِعى مصرى در كتاب خود به نام «بلاغةُ القُرْآن»¹ مى‌گوید: تاریخ جهان به یاد ندارد كتابى را مانند قرآن كریم كه بر آن شروح و تفاسیرى نوشته شده باشد به اندازه و مقدارى كه براى قرآن نوشته شده است تا به جائى كه روافض قرآن را با جفر تفسیر نموده‌اند، با فساد پندارشان و سخافت گفتارشان و زشتى دعوایشان در آنچه مدّعى مى‌باشند كه: به علم باطن قرآن از راه علم جفر رسیده اند.

 و غیر ایشان، از جَفر اشاراتى را از غیب به إعمال راههائى از حساب استنباط نموده‌اند؛ مثل این چیزى كه به حسن بن على نسبت میدهند كه رسول خدا صلَّى اللَه علیه و آله و سلّم در رویائى ملوك بنى امیّه را دیده بودند، و این موجب رنجش و آزار خاطر پیامبر شد. پس خداوند فرو فرستاد آیه‌اى را كه غصّه و همّ و غمّش را زدود؛ و آن این آیه‌