
امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
امام شناسی ج14
237در وقت فرا گرفتن این علم، دیدم در خود احساس تاریكى مىكنم و سنگینى قلب آزار مىدهد.
این جانب دنبال كیمیا هم نرفتم و یكى از أعاظم روزى خواست به حقیر كیمیا بدهد قبول ننمودم؛ چرا كه دیدم براى حقیر جز اتلاف عمر و سرگرمى به امور مادیّه و دنیویّه ما حصلى در بر ندارد.
سید ابن طاووس در «كشف المحجّة» از جمله وصایاى او نسبت به دو فرزندش على و محمّد این است كه: «من شما را وصیت مىنمایم كه دنبال تحصیل علم كیمیا نروید! دنبال تحصیل علم معرفت و خداشناسى بروید كه آن كیمیاى حقیقى مىباشد. جدّ شما أمیر المؤمنین علیه السّلام داراى علم كیمیا بود، ولى ابداً دیده نشد كه بدان عمل نماید. او دنبال كیمیاى واقعى رفت و به عرفان خدا رسید. شما هم فرزندان او هستید، باید از او پیروى نمائید!»
أئمّه علیهم السَّلام از جفر استكشاف مغیبات مىنمودهاند
بارى در بسیارى از احادیث وارد است كه: أئمّه علیهم السَّلام از جَفْر استكشاف مغیبات مىنمودهاند. مثلًا حضرت رضا علیه السّلام در ظَهر ورقۀ عهدنامۀ مأمون نوشتند: جامعه و جفر دلالت دارند بر ضدّ این امر.
و حضرت صادق علیه السَّلام كراراً مىفرمودند: قیام بنى الحسن در برابر دولت بنى عبّاس بجائى نمىرسد. خونهاى بیجا ریخته مىشود و نتیجهاى عائد نمىگردد.
عبد اللَه مَحْض، فرزند حسن مُثَنَّى، فرزند حضرت امام حسن مجتبى علیه السّلام مدّعى بود كه: محمّد فرزندش مهدى قائم آل محمّد است. و او را كه صاحب نفس زكیّه گویند، با برادرش ابراهیم غَمْر به مردم معرفى مىكرد، و از مردم براى قیام آنها بیعت مىگرفت. و حتى حضرت صادق علیه السّلام را هم دعوت به بیعت با محمّد نمودند. جریان مسأله بسیار مفصّل و در كتب تواریخ مسطور مىباشد.
محمد و ابراهیم دو جوان رشید و با شجاعت و با سخاوت و باتقوى بودند؛ پدرشان عبد اللَه نیز از أعاظم و رؤساى بنى هاشم و علویّین به شمار مىرفت. ولى علمشان به قدر علم امام نبود و لیاقت مقام امامت را نداشتند، و زیر بار ولایت و
