امام شناسی ج14

روایات دیگر وارده دربارۀ جفر

 دوم: از «بصائر الدرجات» از ابن یزید، از حسن بن على، از عبد اللَه بن سنان، از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام روایت نموده است كه: ذُکِرَ لَهُ وَقِیعَةُ وُلْدِ الْحَسَنِ وَ ذَکَرْنا الْجَفْرَ.

 فَقَالَ: وَ اللَهِ إنَّ عِنْدَنَا لَجِلْدَىْ مَاعِزٍ وَ ضَأنٍ: إمْلَاءَ رَسُولِ اللَهِ صلى اللَه علیه و آله و خَطَّ عَلِىٍّ علیه السّلام. وَ انَّ عِنْدَنَا لَصَحِیفَةً طُولُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعاً أمْلَاهَا رَسُولُ اللَهِ صلَّى اللَه علیه و آله وَ خَطَّهَا عَلِىٌّ علیه السّلام بِیَدِهِ، وَ إنَّ فِیهَا لَجَمِیعَ مَا یُحْتَاجُ إلَیهِ حَتَّى أرْشَ الْخَدْشِ.

 «و چون به آن حضرت مذمّت و غیبتى را كه پسران حسن از او كرده بودند، تذكّر داده شد و ما از جفر یاد كردیم؛ فرمود: در نزد ما دو پوست بز و میش است كه املاء رسول خدا صلَّى اللَه علیه و آله و خطّ على علیه السّلام مى‌باشد. و در نزد ما صحیفه‌اى است كه در ازایش هفتاد ذراع است، آن را رسول خدا صلَّى اللَه علیه و آله املاء نمود و على علیه السّلام آن را با دست خود نوشت. و در آن جمیع ما یحتاج مردم وجود دارد حتّى ارْش خَدْش.»

 سپس مجلسى گفته است: بیانٌ: وقیعه به معنى مذمّت و غیبت كردن مى‌باشد. یعنى اولاد حسن، ائمّه علیهم السلام را مذمّت مى‌نموده‌اند در اینكه ایشان مدّعى علم جفر هستند، و تكذیبشان مى‌نمودند. و محتمل است مراد از وقیعه، صدمه در جنگ بوده باشد.¹

 سوم: از «بصائر الدّرجات» از سِنْدى بن محمد، از أبان بن عثمان، از علىّ بن الحسین، از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام روایت مى‌كند كه راوى گفت:

 إنَّ عَبْدَ اللَهِ بْنَ الْحَسَنِ یَزْعَمُ أنَّهُ لَیسَ عِنْدَهُ مِنَ الْعِلْمِ إلَّا مَا عِنْدَ النَّاسِ.

 فَقَالَ: صَدَقَ وَ اللَهِ عَبْدُ اللَهِ بنُ الْحَسَنِ مَا عِنْدَهُ مِنَ الْعِلْمِ إلَّا مَا عِنْدَ النَّاسِ؛ وَ لَکنَّ عِنْدَنَا وَ اللَهِ الْجَامِعَةَ فِیهَا الْحَلَالُ وَ الْحَرَامُ. وَ عِنْدَنَا الْجَفْرُ؛ أیَدْرِى عَبْدُ اللَهِ بْنُ الْحَسَنِ مَا الْجَفْرُ؟ مَسْکُ بَعِیرٍ أمْ مَسْکُ شَاةٍ؟