امام شناسی ج14

است.» حضرت ساعتى با انگشت خود بر روى زمین خطوطى در حال تأمّل و تفكّر كشیده و سپس گفتند: إنَّهُ لَعِلْمٌ وَ مَا هُوَ بِذَاکَ‌. «آن تحقیقاً علم است و لیكن آن علم واقعى و حقیقى نیست.»

 و پس از آن فرمودند: اى أبا محمّد! نزد ما جامعه است؛ و ایشان چه مى‌دانند كه جامعه چیست؟!

 گفتم: فدایت شوم! جامعه كدام است؟! فرمود: صحیفه‌اى كه طولش هفتاد ذراع به ذراع رسول خدا صلَّى اللَه علیه و آله و با املاء او از لبان مباركش و خطّ على علیه السَّلام با دست راستش مى‌باشد، و در آن هر حلالى و هر حرامى و تمام چیزهائى كه مردم بدان محتاجند حتى أرش خدش وجود دارد.

 در این حال با دست خود به من زدند و گفتند: اى أبا محمّد آیا به من اجازه مى‌دهى؟!

 گفتم: فدایت شوم! وجود من براى شماست، هر كار مى‌خواهید بكنید! حضرت با دست خود مرا فشار دادند و گفتند: حتّى دیه و غرامت این فشار ـ گویى حضرت به حال خشم درآمده بودند.

 گفتم: فدایت گردم! قسم به خدا كه علم حقیقى فقط این است!

 فرمود: إنَّهُ لَعِلْمٌ وَ لَیسَ بِذَاکَ‌. «این علم است ولى آن علم حقیقى و اصلى نیست.»

 سپس ساعتى ساكت شدند، و پس از آن گفتند: إنَّ عِنْدَنَا الْجَفْرَ، وَ مَا یُدْرِیهِمْ مَا الْجَفْرُ؟! مَسْکُ شَاةٍ أوْ جِلْدُ بَعِیرٍ؟!

 «حقّاً در نزد ما علم جفر است، و آنان چه مى‌دانند كه جفر كدام است؟! پوست گوسپندى است یا پوست شتر؟!»

 ابو بصیر مى‌گوید: من گفتم: فدایت شوم جفر چیست؟!

 فرمود: وِعَاءٌ أحْمَرُ وَ أدِیمٌ أحْمَرُ فِیهِ عِلْمُ النَّبِیِّینَ وَ الْوَصِیِّینَ.

 «ظرفى است سرخ رنگ و پوست دبّاغى شده‌اى سرخ رنگ كه در آن علم‌