امام شناسی ج14

رَسُولُ اللَهِ صلى اللَه علیه و آله وَ وَقَعَ الاخْتِلَافُ انْقَطَعَ ذَلِکَ.

 «حضرت گفتند: چرا به او نگفتى: این سخن را رسول خدا صلَّى اللَه علیه و آله گفت در هنگامى كه مسلمانان همگى سر تسلیم در برابر اطاعت وى فرود آورده بودند، امّا چون آن حضرت وفات یافت و در میان امّت اختلاف پدیدار گشت آن پیمان و ذمّه و عهد بریده شد.»

 در این حال محمّد بن عبد اللَه بن على‌¹ گفت: الْعَجَبُ لِعَبْدِ اللَهِ بْنِ الْحَسَنِ إنَّهُ یهْزَأُ وَ یَقُولُ: هَذَا فِى جَفْرِکمُ الَّذِى تَدَّعُونَ؟!

 «از عبد اللَه بن حسن شگفت است كه استهزاء مى‌كند و مى‌گوید: آیا این مطلب در جفر شماست كه مدّعى هستید؟!»

 فَغَضِبَ أبُو عَبْدِ اللَهِ علیه السّلام فَقَالَ: الْعَجَبُ لِعَبْدِ اللَهِ بْنِ الْحَسَنِ یَقُولُ: لَیْسَ فِینَا إمَامُ صِدقٍ. مَا هُوَ بِإمَامٍ وَ لَا کَانَ أبُوهُ إمَاماً. یَزْعُمُ أنَّ عَلِىَّ بْنَ أبِى طَالِبٍ علیه السّلام لَمْ یَکُنْ إمَاماً؟ وَ یرَدِّدُ ذَلِکَ.

 وَ أمَّا قَوْلُهُ فِى الْجَفْرِ فَإنَّمَا هُوَ جِلْدُ ثَوْرٍ مَذْبُوحٍ کالْجِرَابِ، فِیهِ کُتُبٌ وَ عِلْمُ مَا یَحْتَاجُ النَّاسُ إلَیهِ إلَى یَوْمِ الْقِیَمَةِ مِنْ حَلَالٍ وَ حَرَامٍ، إمْلَاءُ رَسُولِ اللَهِ صلى اللَه علیه و آله وَ خَطُّ عَلِىٍّ علیه السّلام بِیَدِهِ. وَ فِیهِ مُصْحَفُ فَاطِمَةَ علیها السَّلام مَا فِیهِ آیةٌ مِنَ الْقُرْآنِ. وَ إنَّ عِنْدِى خَاتَمَ رَسُولِ اللَهِ صلَّى اللَه علیه و آله وَ دِرْعَهُ وَ سَیفَهُ وَ لِوَاءَهُ، وَ عِنْدِى الْجَفْرُ عَلَى رَغْمِ أنْفِ مَنْ زَعَمَ.²

 «در این حال حضرت صادق علیه السّلام به غضب درآمدند و گفتند: عجب است از عبد اللَه حسن كه مى‌گوید: در میان ما امام صدق وجود ندارد. نه او امام است و نه پدرش امام بود. آیا او مى‌پندارد كه علىّ بن أبى طالب امام نبود؟ و این مطلب را‌