امام شناسی ج14

 است كه:

 أخْرَجَ إلَىَّ أبُو جَعْفَرٍ علیه السّلام صَحِیفَةً فِیهَا الْحَلَالُ وَ الْحَرَامُ وَ الْفَرَائضُ. قُلْتُ: مَا هَذِهِ؟!

 قَالَ: هَذِهِ إمْلاءُ رَسُولِ اللَه صلى اللَه علیه و آله، وَ خَطَّهُ عَلِىٌّ علیه السّلام بِیَدِهِ. قَالَ: قُلْتُ: فَمَا تَبْلَى‌؟! قَالَ: فَمَا یُبْلِیهَا؟! قُلْتُ: وَ مَا تَدْرُسُ؟! قَالَ: وَ مَا یَدْرُسُهَا؟! قَالَ: هِىَ الْجَامِعَةُ أوْ مِنَ الْجَامِعَةِ¹.

 «حضرت امام محمد باقر علیه السّلام صحیفه‌اى را براى من بیرون آوردند كه در آن علم حلال و حرام و میراث بود. گفتم: این چیست؟! فرمود: این است املاء رسول خدا صلى اللَه علیه و آله و على علیه السّلام آن را با دست خود نوشته است.

 أبو بصیر گوید: من گفتم: آیا این كهنه نمى‌شود؟! فرمود: چه چیز مى‌تواند آن را كهنه گرداند؟! گفتم: مندرس نمى‌شود و محو و نابود نمى‌گردد؟! فرمود: چه چیز مى‌تواند آن را از بین ببرد؟! حضرت فرمود: این است جامعه! یا این است از جامعه‌²!»

 و مجلسى در شرح خود فرموده است: بیانٌ: گفتار آن حضرت: «چه چیز مى‌تواند آن را كهنه كند؟» یعنى با وجودى كه خدا حافظ آن است چه چیز مى‌تواند آن را كهنه گرداند؟ و یا آنكه دستهاى بسیار بدان نمى‌رسد تا كهنه شود و مندرس گردد و آثارش محو و نابود شود.

 و نیز از «بصائر الدّرجات» است با روایت او از محمّد بن الحسین، از محمد بن سِنان، از عَمَّار بن مروان، از منخل بن جمیل، از جابر بن یزید، از حضرت امام محمّد باقر علیه السّلام كه گفت: ابو جعفر علیه السّلام به من گفت: إنَّ عِنْدِى لَصَحِیفَةً فِیهَا تِسْعَةَ عَشَرَ صَحِیفَةً قَدْ حَبَاهَا رَسُولُ اللَه صلى اللَه علیه و آله‌³.