
امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
امام شناسی ج14
210در معارج و مدارج عرضى هستند نه طولى. و طىّ این عروج در این نشأه منافاتى با جسمانیّة الحدوث ندارد. فَشَکَر اللَهُ سَعْیَه و أجْزَل ثَوَابَهُ.
روایات «بصائر الدّرجات» در خصوصیت جامعه
و نیز از «بصائر الدّرجات» از عبد اللَه بن جعفر از محمّد بن عیسى از إسمعیل بن سَهْل از ابراهیم بن عبد الحمید از سلیمان از حضرت صادق علیه السّلام روایت كرده است كه فرمود:
إنَّ فِى صَحِیفَةٍ مِنَ الْحُدُودِ ثُلْثَ جَلْدَةٍ؛ مَنْ تَعَدَّى ذَلِکَ کَانَ عَلَیهِ حَدُّ جَلْدَةٍ1.
«در آن صحیفه و كتاب جامعه بعضى از مقادیر حدّ، یك سوّم تازیانه ثبت شده است؛ كه اگر كسى از این مقدار تجاوز كند باید خودش یك تازیانه به عنوان پاداش بد خود بخورد.»
و نیز از «بصائر الدّرجات» از حسن بن علىّ بن نعمان از پدرش علىّ بن نُعْمان از بَكر بن كَرب روایت است كه گفت: ما در محضر حضرت صادق علیه السّلام بودیم و شنیدیم كه مىگفت:
أمَا وَ اللَهِ إنَّ عِنْدَنَا مَا لَا نَحْتَاجُ إلَى النَّاسِ، وَ إنَّ النَّاسَ لَیَحْتَاجُونَ إلَینَا. إنَّ عِنْدَنَا الصَّحِیفَةَ سَبْعُونَ ذِرَاعاً بِخَطِّ عَلِىٍّ علیه السّلام وَ إمْلآءِ رَسُولِ اللَهِ ـ صَلَّى اللَهُ عَلَیهِمَا وَ عَلَى أوْلَادِهِمَا ـ ، فِیهَا مِنْ کلِّ حَلالٍ و حَرَامٍ. إنَّکُمْ لَتَأْتُونَنَا فَتَدْخُلُونَ عَلَینَا فَنَعْرِفُ خِیَارَکُمْ مِنْ شِرَارِکمْ2.
«قسم به خدا كه در نزد ما چیزى است كه با وجود آن نیازى به مردم نداریم، و مردم نیاز به ما دارند. در نزد ما صحیفهاى است كه هفتاد ذراع طول دارد، و به خطّ على علیه السّلام و املاء رسول خدا ـ صلّى اللَه علیهما و على أولادهما ـ است، در آن از هر حلالى و هر حرامى سخن به میان آمده است. شما به سوى ما مىآئید و بر ما وارد مىشوید و ما خوبانتان را از بدانتان (به واسطۀ همان صحیفه) مىشناسیم!»
و در روایت «بصائر» أیضاً وارد است كه آن صحیفه به عرض أدیم مثل
- همين مصدر از طبع کمپانى: ص ٢٧٩ و ص ٢٨٠، و از طبع حيدرى: ص ١٩ تا ص ٢٢، و نيز در «بصائر الدّرجات» ص ٣٨ و ص ٣٩.
- همان
