امام شناسی ج14

 و على هذا این روایات و أمثالها تشبّثات «فَصْل الخِطاب» را به روایاتى كه روى هم انباشته است از روایاتى كه حال آنها را إجمالًا دانستى، مى‌بُرَد و قطع مى‌كند.

 و به آنچه ما در اینجا ذكر نمودیم و غیر آن، إشاره دارد آنچه از كلمات علماءِ أعلام ـ قُدِّسَتْ أسرارُهم ـ نقل نمودیم.

 اگر بگوئى: این روایت ضعیف است، و همچنین جمله‌اى از روایات متقدّمه! مى‌گوئیم: جُلِّ روایاتى كه «فَصْل الخِطاب» انباشته است مثل این روایت مى‌باشند، بلكه داراى ضَعف شدیدترى مى‌باشند همان طور كه در وصف راویان آنها بدان اشاره نمودیم. علاوه بر این در آن مقدار از روایات صحیحه‌اى كه ذكر كردیم، براى صاحبان خرد و أُولُو الألْباب كفایت است.¹

 این بود عین گفتار این عالم متتبّع محقّق خبیر، پیرامون مسألۀ عدم تحریف قرآن كریم. و ملاحظه شد كه چقدر به طور جامع و كامل أطراف مسأله را إحاطه كرده و با فكرى استوار شبهات را ردّ نموده است. و علاوه نه تنها در پاسدارى سنگر تشیّع به طور أتمّ و أكمل در عقیدۀ صیانت كتاب إلهى، قدم راستین برداشته است؛ بلكه با ذكر روایات وارده در مصادر مهمّ أهل سنّت و عامّه به عنوان آنچه به كرامت كلام اللَه مجید إلصاق كرده‌اند، ابتداءً حمله را بر آن جماعت فرموده و آن احادیث را به طور روشن إبطال نموده است. اى كاش جامعۀ شیعه در هر عصرى لا أقلّ یك نفر مانند این عالم مجتهد فقیه بصیر و حمیم و دلسوز و از هوا برون شده را مى‌داشت، تا همۀ مشكلات به نیروى ایمان و علم و درایت وى حلّ مى‌شد.