امام شناسی ج14

 و به مضمون آنها روایاتى از جمهور أهل سنّت آمده است با اسناد از طریق أبوهریره و أبى بَرْزه و ابن عبّاس، و از طریق أمیر المؤمنین علیه السّلام، و حاكم در «مستدرك» خود آن را صحیح دانسته است.

 و هنگامى كه إحاطه و خبرویّت پیدا كردى به این گفتار، پس آیا باز هم براى تو جالب به نظر مى‌رسد التجاء «فصل الخطاب» در تلفیق و تكثیرش به نقل از بعضى تفاسیر متأخّره، و از داماد در حاشیه «قَبَسات» از گفتارش به اینكه: أحادیث از طرق ما و از طرق عامّه به طور تَضَافر رسیده است كه در قرآن تنزیل: إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ لِعِباد وَ عَلِىٌ‌ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ؟! بوده است ـ انتهى.

 «تو (اى پیغمبر) فقط بیم دهنده بندگان هستى، و على است كه براى هر قومى هدایت كننده مى‌باشد!»

 این شعرى است كه مدّاحان آن را مى‌سرایند، و أمّا عارف به لغت عرب رضایت نمیدهد نظمش را به آن نسبت دهند. و من گمان ندارم تو را كه بتوانى از طرق ما و طرق أهل سنّت غیر از آنچه را كه أوّلًا شنیدى پیدا كنى و آن غیر از آن چیزى است كه او نقل نموده است. فَاعْتَبِر!

 و از جمله آن روایات، روایت «كافى» است از أبوحمزه از حضرت أبو جعفر علیه السّلام كه در قول خداى عزّ و جلّ: «رَبَّنَا ما كُنَّا مُشْرِكِينَ‌.» «پروردگارا نبوده‌ایم ما از مشركین!» فرمود: یَعْنُونَ بِوَلَایَةِ عَلِىٍّ علیه السّلام‌ «مرادشان از آن شرك به ولایت على علیه السّلام بوده است». و این روایت صریح مى‌باشد در آنكه تفسیر است. و بنابراین با این بیانش حاكم است بر دو روایت ضعیفۀ أبوبصیر در ظهورشان به اینكه لفظ «بِوَلَایةِ عَلِىٍّ» از آیه حذف گردیده است.

 و این بیان از روایت أبوحمزه به أمثال آن سارى و جارى میگردد (و به نحو حكومت مُبیِّن و مفسِّر مى‌شود).

 و از جمله آن روایات، روایت عُمَر بن حَنْظَلَه است از حضرت صادق علیه السّلام در قول خداى تعالى در سورۀ بقره: ﴿مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ﴾ «مُخْرَجَاتٍ». «به آن‌