
امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
امام شناسی ج14
177تحت عنوان «بعضى از چیزهائى كه به كرامت و مجد و علو قرآن كریم چسبیده شده است» گوید:
دوم: در جزء پنجم از «مسند» أحمد از ابى بن كعب روایت است كه او گفت: رسول خدا صلى اللَه علیه و آله و سلم فرمود: إنَّ اللَهَ أمَرَنِى أنْ أقْرَأَ عَلَیْکَ الْقُرآنَ!
قالَ: فَقَرَأَ: ﴿لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ﴾ فَقَرَأَ فِیها «لَوْ أنَّ ابْنَ آدَمَ سَأَلَ وَادیاً مِنْ مَالٍ فَاُعْطِیهِ لَسَأَلَ ثَانِیاً، فَلَوْ سَأَلَ ثَانِیاً فَاُعْطِیهِ لَسَأَلَ ثَالِثاً، و لَا یَمْلَأُ جَوْفَ ابْنِ آدَمَ إلَّا التُّرَابُ وَ یَتُوبُ اللَهُ عَلَى مَنْ تَابَ، و إنَّ ذَلِکَ الدِّینَ الْقَیِّمَ عِنْد اللَهِ الْحَنِیفِیَّةُ غَیْرُ الْمُشْرِکَةِ وَ لَا الْیَهُودیَّةُ وَ لَا النَّصْرَانِیَّةُ، وَ مَنْ یَعْمَلْ خَیْراً فَلَنْ یُکْفَرَهُ.»
و در روایت حاكم در «مستدرك» و روایت غیر حاكم أیضا آمده است: «إنَّ ذاتَ الدِّینِ عِنْدَ اللَهِ الحَنِیفِیَّةُ لا المُشْرِکَةُ». و در روایتى است: «غَیْرُ المُشْرِكَةِ» تا آخر آن.
و از «جامع الاُصول» ابن أثیر جزرى روایت است كه: «إنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَهِ الحَنِیفِیَّةُ المُسْلِمَةُ لا الیَهُودِیَّةُ و لا النَّصرانِیَّةُ و لا المَجُوسِیَّةُ».
و در «مسند» همچنین ذكر كرده است پس از این روایت از اُبىّ كه گفت: رسول خدا صلى اللَه علیه و آله و سلم به من گفت: إنَّ اللَهَ أمَرَنِى أنْ أقْرَأَ عَلَیْکَ؛ فَقَرأَ عَلَىَّ: ﴿لَمۡ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ وَٱلۡمُشۡرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأۡتِيَهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ* رَسُولٞ مِّنَ ٱللَّهِ يَتۡلُواْ صُحُفٗا مُّطَهَّرَةٗ* فِيهَا كُتُبٞ قَيِّمَةٞ* وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ مَا جَآءَتۡهُمُ ٱلۡبَيِّنَةُ﴾، إن الدین عند اللَه الحنیفیة لا المشرکة و لا الیهودیة و لا النصرانیة، و من یفعل خیرا فلن یکفره.»
شعبه مى گوید: پس از این، آیات بعد را قرائت نمود و سپس قرائت كرد: «لَو أنَّ لِابْنِ آدَمَ وَادِیَیْنِ مِنْ مَالٍ لَسَأَلَ وَادِیاً ثَالِثاً، و لا یَمْلَأُ جَوْفَ ابْنِ آدَمَ إلَّا التُّرَابُ.» سپس آن راى به آنچه كه از آن باقى مانده بود ختم كرد ـ انتهى.
و این روایات را أبو داود طَیالسى و سعید بن منصور در سننش، و حاكم در مستدركش به طورى كه در «كنز العمّال» نقل شده است، نیز روایت نموده اند.
