امام شناسی ج14

 «اى كسانى كه ایمان آورده‌اید چرا مى‌گوئید چیزى را كه به جاى نمى‌آورید. به علّت آنكه گواهى بر آن بر گردنهایتان نوشته و ضبط مى‌شود، و در روز قیامت از آن مورد سؤال و مؤاخذه قرار مى‌گیرید؟!»

 و این دو سورۀ پندارى كه أبو موسى أشعرى آنها را فراموش كرده بود و یكى از آنها شبیه به سورۀ برائت یعنى ١٢٩ آیه، و دیگرى شبیه به یكى از مسبّحات یعنى بیست آیه است، وجود خارجى ندارد مگر در خیال و خاطرۀ أبو موسى. پس بخوان و بشنو و تعجّب نما و بخند یا گریه كن، چرا كه اختیار این امور را به تو واگذار مى‌كنم اى مرد بحث كنندۀ با انصاف!

 پس جائى كه مى‌بینیم: كتب اهل سنّت و جماعت و مسانیدشان و صحاحشان مشحون است از أمثال این روایات و اخبارى كه گاه مدّعى هستند قرآن ناقص است، و گاه مدّعى هستند كه در آن زیادتى است؛ پس به چه علّت این تشنیع را بر شیعه قرار دهیم، آنان كه همگى بر بطلان این ادّعاء اجماع و اتّفاق دارند؟!

 و جائى كه شیعى صاحب كتاب «فَصْل الخِطاب فى اثبات تحریف كتاب ربّ الارباب» ـ كه وفات او در سنۀ ١٣٢٠ هجرى است ـ كتابش را تقریباً یكصد سال قبل از این بنویسد، تحقیقاً آن سنّى در مصر صاحب كتاب «فرقان» نزدیك چهار قرن زودتر از او ـ همچنان كه شیخ محمّد مَدَنى، رئیس دانشكدۀ شریعت در الازهر، بدان‌