امام شناسی ج14

است كه: أبو موسى أشعرى به دنبال قرّاء أهل بصره فرستاد و آنها را طلب كرد و سیصد تن مرد كه قارى قرآن بودند بر او وارد شدند و گفت: شما برگزیدگان و بهتران أهل بصره و قاریان آنان مى‌باشید، پس قرآن را تلاوت نمائید، و زمانى طولانى بر شما نخواهد گذشت كه دلهایتان را قساوت فرا مى‌گیرد همان طور كه دلهاى كسانى را كه پیش از شما بودند قساوت فرا گرفت. و ما چنین بودیم كه قرائت مى‌نمودیم سوره‌اى را كه در درازا و شدّتش آن را به سورۀ برائت تشبیه مى‌كردیم. من آن را فراموش كرده‌ام مگر آنكه به همین مقدار از آن را حفظ دارم:

 لَوْ کانَ لِابْنِ آدَمَ وَادِیَانِ مِنْ مَالٍ لَابْتَغَى وَادیاً ثَالِثاً، وَ لَا یَمْلَأُ جَوْفَ ابْنِ آدَمَ إلَّا التُّرَابُ‌.

 «اگر براى پسر آدم دو وادى از مال مى‌بود هر آینه او سوّم را جستجو مى‌نمود؛ و شكم پسر آدم را چیزى پر نمى‌كند جز خاك.»

 و ما در آن زمان این‌طور بودیم كه سوره‌اى را قرائت مى‌نمودیم كه آن را به یكى از مُسَبّحات‌¹ تشبیه مى‌كردیم و من آن را فراموش كرده‌ام الَّا اینكه فقط از آن این فقره را حفظ دارم:

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ‌ فَتُکتَبُ شَهَادَةٌ فِى أعْنَاقِکُمْ فَتُسْأَلُونَ عَنْهَا یَوْمَ الْقِیَمَةِ!²