امام شناسی ج14

 عُلَماءُ الْمُسْلِمینَ قَدْ بَلَغوا فى حِفْظِهِ وَ حِمایتِهِ الْغایةَ حَتَّى عَرَفوا کلَّ شَىْ‌ءٍ اخْتُلِفَ فیهِ مِنْ إعْرابِهِ وَ قِراءَاتِهِ، وَ حُروفِهِ، و آیاتِهِ. فَکَیفَ یَجوزُ أنْ یَکونَ مُغَیَّراً أوْ مَنْقوصاً مَعَ الْعِنایةِ الصّادِقَةِ وَ الضَّبْطِ الشَّدید؟¹،²

 و تا اینكه براى تو اى خواننده كتاب ما روشن شود كه: این تهمت (یعنى نقص قرآن و زیادتى در آن) به أهل سنّت أنسب و أقرب است تا به شیعه، و براى اینكه بدانى: أهل سنّت رَمْى مى‌كنند غیرشان را به آنچه كه در خودشان است ـ و این قضیّه از جملۀ دواعى من شد تا آنكه به جمیع معتقدات خودم مراجعه نمایم؛ زیرا كه هرگاه در صدد برآمدم تا از شیعه در چیزى انتقاد نمایم و بر امرى استنكار كنم، آنها اثبات نمودند كه از آن بَرى مى‌باشند، و آن عیب به من چسبیده است؛ و دانستم به مرور ایّام كه ایشان گفتارشان صِدْق مى‌باشد و در خلال بحثهائى كه به میان آمد قانع گشتم، وَ الْحَمدُ لِلّه؛ و امید مى‌رود كه تو هَم اشتیاق پیدا كرده باشى براى آنكه دلیل را از كتب أهل سنّت بدانى، آن دلیلى كه تو را قانع كند به آنكه ایشانند كه قائلند به تحریف قرآن، و آنكه در قرآن، هم نقیصه و هم زیادتى وجود دارد ـ ، اینك من براى تو این مطالب آینده را تقدیم میدارم:

 طَبَرانى و بَیهَقى تخریج كرده‌اند كه: از قرآن مى‌باشد دو سوره: یكى از آنها این است:

 بِسْمِ اللَه الرّحمنِ الرّحیم، إنَّا نَسْتَعِینُکَ وَ نَسْتَغْفِرُکَ، وَ نُثْنِى عَلَیکَ الْخَیرَ کُلَّهُ وَ لَا نَکْفُرُکَ، وَ نَخْلَعُ وَ نَتْرُکُ مَنْ یفْجُرُکَ.

 و سورۀ دوّم این است: