امام شناسی ج14

 «به اسم اللَه كه داراى دو صفت رحمانیّت و رحیمیّت است. اى كسانى كه ایمان آورده‌اید، ایمان بیاورید به دو نورى كه ما آنها را نازل كردیم كه بر شما آیات مرا تلاوت مى‌كنند و شما را از عذاب روز دردناك بر حذر مى‌دارند.»

 در اینجا یك جملات و عباراتى را به همین منهاج قریب دو صفحه از این قطعه‌هاى وزیرى ذكر مى‌كند، كه آخرش این است: وَ عَلَى الَّذِینَ سَلَکُوا مَسْلَکَهُمْ مِنِّى رَحْمَةٌ وَ هُمْ فِى الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ، وَ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِین‌. «و بر كسانى كه پیمودند راه ایشان را از طرف من رحمت است و آنان در غرفه‌هاى بهشتى به أمن و امان زیست مى‌كنند؛ و حمد و سپاس اختصاص به خدا دارد پروردگار عالمیان.»

 این سوره را اگرچه من در غیر آن كتاب نیافته‌ام ولى ظاهرش آن است كه او از كتب شیعه أخذ كرده است. آرى از شیخ محمّد بن على بن شهرآشوب مازندرانى معروف حكایت است كه در كتاب «مثالب» گفته است: ایشان اسقاط كرده‌اند از قرآن تمام سورۀ ولایت را و بعید نیست مراد او همین سوره باشد.

 و لیكن بر تو پوشیده نیست كه این سوره از جنس قرآن نازل شده براى إعجاز قطعاً نمى‌باشد؛ چرا كه هر آدم مطّلع بر لغت عرب مى‌تواند مانند آن را بیاورد، با وجود آنكه خداوند سبحانه مى‌فرماید: لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُ‌ ـ الآیة.¹

 «بگو اى پیغمبر اگر تحقیقاً إنس و جنّ با هم مجتمع گردند و بخواهند مثل این قرآن را بیاورند نخواهند توانست اگرچه بعضى در این كار پشتیبان و كمك كار بعضى دگر باشند.»

 شیخ محقّق موسى بن جعفر بن أحمد تبریزى در كتاب‌ «أوْثَقُ الوَسائل فى شرح الرّسائل» در شرح آن فقره از عبارت شیخ أنصارى: ثُمَّ إنَّ وُقُوع التَّحْرِیفِ فِى الْقُرآنِ عَلَى القَوْلِ بِهِ ـ الخ‌، تقریباً عین تحقیق و تفصیل محقّق آشتیانى را مى‌نماید؛ و مختار