امام شناسی ج14
جلد چهاردهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «تدوین حدیث نزد شیعه و اهلسنت» و «بحثی مبسوط در عدم تحریف قرآن» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • اهمیت تدریس و کتابت • منع عمر از كتابت حديثِ پيامبر • منع عمر از كتابت بر اساس اغراض سياسى بوده است • آفات اعتقاد به «حسبنا كتاب الله» • دلایل نیاز به سنّت پیامبر و همچنین شواهد بسیار تاریخی بر مطلوبیت کتابت حدیث • اعتراف أحمد أمين به غلط بودن خلافت أبو بكر و عمر، و مطاعن عثمان • اعترافات احمد امين به منع عمر از وصیت پیامبر در مرض موت • بحثی مفصل در عدم تحریف قرآن، و نقد و بررسی ادلۀ قائلان به تحریف • نقدی بر مکتب اخباری • بحثی مشروح دربارۀ تدوین حدیث در نزد اهل سنت • ابحاثی درباره روایات اسرائیلیات، روایات ابوهریره و مانند آن • کتابهایی غیر از قرآن که در خانۀ اهلبیت بوده است
مرتب سازی:
امام شناسی ج14
130سخن امام هندی در تبرئۀ شیعه از قول به تحریف (ت)
...1
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] چرا که در اين نسبت به اماميّه افترا بسته است و ستم نموده است، به علّت آنکه قداست قرآن حکيم از ضروريّات دين اسلامى اماميّه و مذهب امامى آنهاست، و به اجماع اماميّه کسى که از مسلمين در اين قضيّه شک کند مرتدّ است. و چون اين شکّ از وى به ثبوت رسد او را مىکشند و بدون غسل و کفن و دفن و نماز يله مىگذارند و در مقابر مسلمين به خاک نمىسپارند. و از بليغترين حجج إلهيّه و قوىترين ادلّۀ اهل حقّ به حکم بداهت أوّليّه بر مذهب اماميّه از نصوص صريحۀ قرآن که بگذريم ظواهر آيات قرآن مىباشد و به همين جهت است که ايشان را مىبينى که ظواهر أحاديث مخالف قرآن را به ديوار مىزنند و بدان أبداً اعتنائى نمىکنند گرچه آن احاديث و روايات صحيحه باشد. و شاهد ما بر گفتار ما کتابهاى اماميّه مىباشد که در حديث و فقه و اصول بدان تصريح دارد. قرآن حکيمى که باطل بدان راه ندارد نه از مقابل و نه از پشت همين قرآن است که ما بين الدّفّتين مىباشد و همين قرآن است که در دست مردم است نه يک حرف زياد و نه يک حرف کم، و در آن تبديل کلمهاى به کلمهاى و نه حرفى به حرفى رخ نداده است، و تمام حروف آن در تمام دورانها و اجيال تا عهد نبوّت و زمان وحى رسالت با تواتر قطعى ثابت مىباشد. و در همان زمان أقدس و عهد مقدّس به طورى که الآن موجود است مؤلَّف و ترتيب داده شده بود، و جبرائيل عليه السّلام قرآن را به پيامبر صلى اللَه عليه و آله در هر سال يک بار عرضه مىداشت و در سال وفات آن حضرت دو بار عرضه داشت و روش و منهاج صحابه اين طور بود که قرآن را به پيغمبر عرضه مىکردند و تلاوت مىنمودند تا به جائى که بارهاى عديده بر او قرآن را ختم نمودند. و اين حقايق همگى از امور ضروريّه و مسلّمه در نزد محقّقين از علماى اماميّه است و به گفتار حشويّه اعتبارى نيست چرا که ايشان نمىفهمند.
و أهل بحث و درايت از أهل سنّت مىدانند که: شأن و منزلت قرآن نزد اماميّه همين است که ما ذکر کرديم و منصفين از ايشان بدين مطلب تصريح دارند. امام همام مرد بحّاث و متتبّع شيخ رحمت اللَه هندى رضىاللَهعنه در ص ٨٩ از نيمه دوّم کتاب نفيس خود: «اظهار الحق» عين اين عبارات را ذکر کرده است: قرآن کريم نزد جمهور علماى شيعۀ اماميّۀ اثنا عشريّه از هر تغيير و تبديلى مصون مانده است. و افرادى از آنان چنانچه قائل به وقوع نقصان در آن باشند، کلامشان نزد آنان مقبول نيست. شيخ صدوق أبو جعفر محمّد بن على بن بابويه که از اعاظم علماى اماميّۀ اثنا عشريّه است در رسالۀ اعتقاديه گويد:” «اعتقادنا فى القرآن: انّ القرآن الّذى أنزل اللَه على نبيّه هو ما بين الدّفّتين و هو ما فى أيدى الناس ليس بأکثر من ذلک. و مبلغ سوره عند الناس مائة و أربع عشرة سورة. و عندنا و الضّحى و أ لم نشرح سورة واحدة، و لإيلاف و أ لم تر سورة واحدة. و من نسب الينا أنّا نقول أنّه أکثر من ذلک فهو کاذب.»“ انتهى.
امام هندى مىگويد: «و در تفسير «مجمع البيان» که تفسير معتبرى است نزد شيعه ذکر شده [ادامه در صفحه بعد]
- [ادامه تعلیقه صفحه قبل] چرا که در اين نسبت به اماميّه افترا بسته است و ستم نموده است، به علّت آنکه قداست قرآن حکيم از ضروريّات دين اسلامى اماميّه و مذهب امامى آنهاست، و به اجماع اماميّه کسى که از مسلمين در اين قضيّه شک کند مرتدّ است. و چون اين شکّ از وى به ثبوت رسد او را مىکشند و بدون غسل و کفن و دفن و نماز يله مىگذارند و در مقابر مسلمين به خاک نمىسپارند. و از بليغترين حجج إلهيّه و قوىترين ادلّۀ اهل حقّ به حکم بداهت أوّليّه بر مذهب اماميّه از نصوص صريحۀ قرآن که بگذريم ظواهر آيات قرآن مىباشد و به همين جهت است که ايشان را مىبينى که ظواهر أحاديث مخالف قرآن را به ديوار مىزنند و بدان أبداً اعتنائى نمىکنند گرچه آن احاديث و روايات صحيحه باشد. و شاهد ما بر گفتار ما کتابهاى اماميّه مىباشد که در حديث و فقه و اصول بدان تصريح دارد. قرآن حکيمى که باطل بدان راه ندارد نه از مقابل و نه از پشت همين قرآن است که ما بين الدّفّتين مىباشد و همين قرآن است که در دست مردم است نه يک حرف زياد و نه يک حرف کم، و در آن تبديل کلمهاى به کلمهاى و نه حرفى به حرفى رخ نداده است، و تمام حروف آن در تمام دورانها و اجيال تا عهد نبوّت و زمان وحى رسالت با تواتر قطعى ثابت مىباشد. و در همان زمان أقدس و عهد مقدّس به طورى که الآن موجود است مؤلَّف و ترتيب داده شده بود، و جبرائيل عليه السّلام قرآن را به پيامبر صلى اللَه عليه و آله در هر سال يک بار عرضه مىداشت و در سال وفات آن حضرت دو بار عرضه داشت و روش و منهاج صحابه اين طور بود که قرآن را به پيغمبر عرضه مىکردند و تلاوت مىنمودند تا به جائى که بارهاى عديده بر او قرآن را ختم نمودند. و اين حقايق همگى از امور ضروريّه و مسلّمه در نزد محقّقين از علماى اماميّه است و به گفتار حشويّه اعتبارى نيست چرا که ايشان نمىفهمند.