امام شناسی ج14

اشتیاق مردم بر نقل و حراست از قرآن به حدّى رسید كه در میان تمام امورى كه ذكر كردیم هیچ امرى از آنها بدین پایه نرسیده است، چون قرآن معجزۀ نبوّت و مأخذ علوم شرعیّه و أحكام دینیّه مى‌باشد و علماء مسلمین در حفظ و حراست و نگهدارى و حمایت از آن، سعى و كوشش خود را به غایت رسانیده‌اند تا به جائى كه شناختند و دانستند تمام چیزهائى را كه در آن اختلاف است از إعراب، و قرائت، و حروف، و آیات آن را، و در این صورت با این عنایت صادق و ضبط شدید چگونه تصوّر مى‌شود كه تغییر كرده باشد و یا چیزى از آن نقصان پذیرفته باشد؟

 و همچنین سیّد مرتضى قدّس اللَهُ روحَه فرموده است: علم به تفسیر قرآن و به أبعاض آن در صحّت نقل مانند علم به جملگى آن است، و در این امر كاملًا جارى مجراى كتب مصنّفه‌اى است كه نسبت آنها به مؤلِّفانش ضرورى است مانند كتاب سِیبَوَيْه و مُزْنى. أهل عنایت در این شأن و كسانى كه در این علم أهل خبره و اطّلاعند از شرح و تفصیل این دو كتاب همان را مى‌دانند كه از جملگى آن مى‌دانند؛ تا به جائى كه مثلًا اگر شخصى در كتاب سیبویه بابى در نحو را داخل نماید كه از آن كتاب نیست، فوراً دانسته مى‌شود و تمیز داده مى‌گردد و فهمیده مى‌شود كه إلحاقى است و از اصل كتاب نمى‌باشد. و همچنین است قضیّه در كتاب مُزْنِى. و معلوم است كه: عنایت به نقل قرآن و ضبط آن، أصدق و أتقن و أقوى است از عنایت به ضبط كتاب سیبویه و دواوین شعراء.

 و همچنین سیّد مرتضى قدِّس سرُّه أیضاً فرموده است: قرآن در عهد رسول اللَه صلى اللَه علیه و آله و سلّم مجموعه‌اى بود تألیف شده به همان گونه‌اى كه امروز است. و دلیل این مطلب آن است كه: قرآن در زمان رسول اللَه درس گرفته مى‌شد، و خوانده مى‌شد، و جمیع آن حفظ مى‌شد حتّى آنكه رسول اكرم جماعتى از اصحاب را براى حفظ آن گماشتند، و بر پیامبر صلى اللَه علیه و آله و سلّم عرضه داشته مى‌شد و بر آن حضرت تلاوت و قرائت مى‌شد، و جمعى از صحابه همچون عَبْد اللَه بن مَسْعود، و اُبَىّ بن كَعْب و غیر این دو چندین بار قرآن را در خدمت و محضر پیغمبر صلى اللَه علیه و آله و سلّم ختم نمودند.