امام شناسی ج13

متعهّدان، جان خود را در كف داشته و گرداگرد او مى‌چرخیدند و شاه ولایت حیدر كرّار بیشه عرفان و توحید، چون شیر ژیان بر آنان حمله مى‌كرد و صفوفشان را مى‌شكافت و مى‌برید و مى‌درید و از طرفى خداوند وعده نصرت داده بود و خود حافظ جان قدسى او بود، نتوانستند او را بكشند.

 واقدى در «مغازى» آورده است كه: چهار نفر از سران قریش هم عهد و هم پیمان بر قتل رسول خدا صلّى الله علیه و آله شدند و مشركین هم از این عهد و پیمان مطّلع بودند و بدین عنوان آنها را مى‌شناختند ـ عَبْدُ اللهُ بْنُ شِهاب و عُتْبَةُ بْنُ أبى وَقّاص و ابْنُ قَمِیئَة و ابىّ بْنُ خَلَف.

 عتبه در آن روز چهار سنگ به رسول خدا صلى الله علیه و آله پرتاب كرد كه‌ کسَرَ رَبَاعِیتَهُ ـ أَشْظَى باطِنَهَا الْیمْنَى السّفْلَى ـ وَ شُجّ فى وَجْنَتَیهِ‌¹ (حَتّى غَابَ حَلَقُ الْمِغْفَرِ فِى وَجْنَتِهِ) «دندان رباعى پایین طرف راست حضرت را شكست، به طورى كه باطن آن دندان شكست؛ و دو استخوان برآمده از دو گونه حضرت شكست، به طورى كه حلقه‌هاى آویزان از كلاه‌خود در استخوان گونه او پنهان شد». وَ اصِیبَتْ رُکبَتَاهُ فَجُحِشَتَا² «و دو زانوى وى آسیب دید و پوستش كنده شد»؛ چون أبو عامر فاسق حفره‌هائى مانند خندق حفر كرده بود كه مسلمین در آن نادیده بیفتند. و رسول خدا صلى الله علیه و آله بر لب بعضى از آنها ایستاده بود و بدون توجّه در آن افتاد.

 واقدى مى‌گوید: آنچه در نزد ما به ثبوت رسیده این است كه: آن كسى كه دو استخوان گونه‌هاى پیغمبر را شكست ابن قَمِیئَه بود، آن كسى كه بر لب وآن حضرت سنگ پرتاب كرد و دندان رباعیه‌اش را شكست عتبة بن أبى وقّاص بود. مى‌گفت: محمّد را به من بنمایانید، سوگند به آن كه سوگند به او مى‌خورند اگر محمّد را ببینم‌