امام شناسی ج13
جلد سیزدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حدیث ثقلین از حیث سند و دلالت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ « وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُل..» • بیان برخی وقایع جنگ اُحُد و پایداری امیرالمؤمنین در دفاع از جان پیامبر • فرار عمر و عثمان در جنگ احد • کثرت خیانتها و جنایتهای عثمان • جریان عبارت مشهور عمَر که گفت «ان الرجل لیهجر: این رجل (پیامبر) هذیان میگوید» • نقشه غصب خلافت توسط ابوبکر و عمر و همدستانشان • علت عدم تصریح به نام علی علیهالسلام در قرآن • منع عمَر ار بحث از سنت پیغمبر • جنایات عمَر مسیر تاریخ را عوض کرد • بحثی مشروح و مفصل درباره حدیث ثقلین از جهت سند و هم از جهت دلالت • دلالت حدیث ثقلین بر عصمت اهل بیت • امام با قرآن در همۀ عوالم معیّت دارد
مرتب سازی:
امام شناسی ج13
49دستهایش تا كتفش را خضاب كرده بود و با او ذو الفقار بود، آن را به فاطمه علیها السلام داد و به او گفت: خُذِى هَذَا السّیفَ فَقَدْ صَدَقَنِى الْیوْمَ. «بگیر این شمشیر را كه امروز براى من با شدّت و استحكام عمل كرده است.»
و سپس این أبیات را إنشاد فرمود:
أ فَاطِمُ هَاک السَّیفَ غَیرَ ذَمِیمِ *** فَلَسْتُ بِرِعْدیدٍ وَ لَا بِمُلیمِ ١ لَعَمْرِى لَقَدْ أعْذَرَتُ فِى نَصْرِ أحْمَدٍ *** وَ طاعَةِ رَبَى بِالْعِبادِ عَلیمِ1 ٢ أمیطى دِماءَ الْقَوْمِ عَنْهُ فَإنَّهُ *** سَقَى آلَ عَبْدِ الَدارِ كَأسَ حَمیمِ2 ٣ ١ ـ «اى فاطمه، این شمشیر را بگیر كه امروز حقّ خود را ادا كرده و مورد مذمّت واقع نشده است، زیرا من كه آن شمشیر را به كار بستم نه ترسو هستم و نه سزاوار سرزنش و ملامتم (و چنان آن را بر دشمنان فرود آوردم كه جاى سرزنش براى خود نگذاشتم.)
٢ ـ سوگند به جان خودم كه در نصرت احمد و در اطاعت پروردگارم كه به بندگانش داناست جهد و كوشش خود را به حدّ كمال رساندم.
٣ ـ خونهاى مشركین را از آن پاك كن، زیرا كه این شمشیر امروز به آل عبد الدّار كاسههاى شربت مرگ را چشانیده است.»
- اين دو بيت را حمّوئى در «فرائد السمطين» ج ١، ص ٢٥٢ و در «بشارة المصطفى» ص ٣٤٦ آوردهاند و در هر دو جا مصرع أخير بصورت و مرضاةِ ربّ بالعباد رحيمِ آمده است.
- طبرى در «تاريخ» خود طبع دوم دار المعارف مصر ج ٢، ص ٥٣٣ و نيز ابن شهرآشوب در «مناقب» طبع مطبعه علميه قم، ج ١، ص ١٩٢ از طبرى اين ابيات را از أمير المؤمنين عليه السلام چهار بيت ذکر نموده است و بيت سوم و چهارم را بدين عبارت آورده است:
و سيفى بکفّى کالشّهاب أهُزّه *** أجُذّ به من عَاتِقٍ و صَميم
فما زلتُ حتّى فَضّ رَبّى جُموعهم *** و حتّى شَفَيْنا نَفْسَ كلّ حَليمِ
«و شمشير من در کف من، همچون برق شهاب آسمانى است که تکان مىدهم و با آن هر شانه و هر استخوان محکم را قطع مىکنم. بنابر اين من پيوسته به اين کار ادامه مىدادم تا پروردگار من جماعتهاى ايشان را پراکنده ساخت و تا اينکه ما جان هر انسان بردبار را شفا بخشيديم.»