امام شناسی ج13

 گفت: دیگر كسى را باور ندارید كه حتماً بهشت برود؟ گفتم: فاطمه زهرا علیها السلام را نیز یقین داریم. گفت: به چه دلیل؟ گفتم: چون در حدیث دارد كه پیغمبر فرمود: فاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنّى، مَنْ آذاها فَقَدْ آذانى، وَ مَن آذَانِى فَقَدْ آذَى اللهَ‌ ـ الخ. اگر فاطمه را خدا به جهنّم ببرد، فاطمه و پیغمبر را اذیت كرده و هرگز خدا پیغمبر را اذیت نمى‌كند.

 گفت: خبیث، فقط ابو بكر و عمر را قطع ندارى كه به بهشت مى‌روند؟

 گفتم: من خبیث‌تر از خودم را نگاه مى‌كنم و آن تو هستى! شما باید همیشه از روى دلیل و مدرك صحبت كنى و تعصّب را كنار بگذارى. اگر پیغمبر و ابو بكر در بهشت رفتن ابو بكر شك داشته باشند تو مى‌گوئى: من یقین داشته باشم؟

 گفت: در كجا دارد كه این دو در بهشت رفتن او شك داشته‌اند؟!

 من حدیث را خواندم و گفتم: نه تنها از این حدیث معلوم مى‌شود كه پیغمبر شكّ داشته‌اند، بلكه استشمام عدم ایمان و دخول در جهنّم آنان نیز مى‌شود. چون بالصّراحه رسول الله مى‌فرماید: شهادت نمى‌دهم.

 على اىّ حال با این حدیث شما به من مى‌گوئى: یقین داشته باشم؟! اگر ابو بكر شك ندارد، چرا سؤال كرد؟ اگر رسول خدا شكّ ندارد چرا فرمود: نه؟ و نیز از این حدیث معلوم مى‌شود كه بیعت با رسول و قتال با دشمنان دین و اداء سائر فرائض، نفعش موقوف به این است كه انسان تا آخر عمر كارى كه بر خلاف رضاى خدا و پیغمبر است انجام ندهد و الّا ممكن است بعضى معاصى اثر عبادات سابق را خنثى كند.

 بعداً ایشان گفتند: این حدیث را به من نشان دهید! گفتم: «مُوَطّأ» مالك را بیاور تا به تو معرفى كنم. خلاصه بنده در برگشتن، قضیه را خدمت مرحوم آیة الله العظمى عرض كردم و ایشان هم خیلى مسرور شدند.»

 تا اینجا نامه ایشان درباره این حدیث خاتمه مى‌یابد. ایشان گفتند: چون سال بعد به حج مشرف شدم، سرهنگ سنبل را ملاقات كردم و از حال او پرسیدم. گفت: