امام شناسی ج13

 «چون رسول الله صلّى الله علیه و آله از حجّة الوداع بیرون آمد، نهى كرد اصحاب خود را از فرود آمدن در زیر چند درختى كه نزدیك به هم روئیده بودند. سپس فرستاد تا خارهاى زمین زیر آنها را برچیدند و زمین را براى نشستن هموار نمودند. رسول خدا متوجّه آن صوب شد، و در زیر آنها نماز خواند. پس از نماز برخاست و گفت: اى مردم! خداوند لطیف خبیر به من خبر داده است كه هیچ پیامبرى عمر نمى‌كند مگر به قدر نصف عمر پیامبرى كه قبل از او بوده است. و من مى‌دانم كه به نزدیكى خوانده مى‌شوم و اجابت مى‌كنم و من مورد سؤال و بازخواست قرار مى‌گیرم، و شما نیز مورد بازخواست و سؤال قرار مى‌گیرید، پس درباره من چگونه شهادت مى‌دهید؟!

 گفتند: شهادت مى‌دهیم كه تبلیغ كردى و رسالات خود را رسانیدى، و سعى و كوشش در راه نبوّت و ابلاغ آن نمودى، و نصیحت و خیرخواهى و راهنمائى فرمودى! پس خدایت تو را جزاى خیر دهد!

 در این حال پیامبر گفت: آیا شما شهادت نمى‌دهید كه معبودى غیر از الله نیست، و اینكه محمّد بنده او و فرستاده اوست، و اینكه بهشت او حقّ است و آتش او حقّ است، و اینكه مرگ حقّ است، و اینكه برانگیخته شدن مردگان پس از مرگ حقّ است، و اینكه ساعت بر پا شدن قیامت بدون شك آمدنى است و اینكه خداوند تمام كسانى را كه در میان گورها خفته‌اند بر مى‌انگیزاند؟!

 گفتند، آرى! شهادت مى‌دهیم بدین مطالب. رسول خدا گفت: بار خدایا تو گواه باش! سپس گفت: اى مردم! خداوند صاحب اختیار و اراده من است، و من صاحب اختیار مؤمنین هستم، و من اولى هستم به مؤمنین از اولویت آنها به خودشان. پس‌