امام شناسی ج13
جلد سیزدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «حدیث ثقلین از حیث سند و دلالت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ « وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُل..» • بیان برخی وقایع جنگ اُحُد و پایداری امیرالمؤمنین در دفاع از جان پیامبر • فرار عمر و عثمان در جنگ احد • کثرت خیانتها و جنایتهای عثمان • جریان عبارت مشهور عمَر که گفت «ان الرجل لیهجر: این رجل (پیامبر) هذیان میگوید» • نقشه غصب خلافت توسط ابوبکر و عمر و همدستانشان • علت عدم تصریح به نام علی علیهالسلام در قرآن • منع عمَر ار بحث از سنت پیغمبر • جنایات عمَر مسیر تاریخ را عوض کرد • بحثی مشروح و مفصل درباره حدیث ثقلین از جهت سند و هم از جهت دلالت • دلالت حدیث ثقلین بر عصمت اهل بیت • امام با قرآن در همۀ عوالم معیّت دارد
مرتب سازی:
امام شناسی ج13
250خداوندا ولایت كسى را داشته باش كه او ولایت على را دارد، و دشمن بدار كسى را كه على را دشمن بدارد!»
یا أیهَا النّاسُ! إنّى فَرَطُکمْ وَ إنّکمْ وَارِدُونَ عَلَىّ الْحَوْضَ، أعْرَضُ مَا بَینَ بُصْرَى إلَى صَنْعَاءَ، فِیهِ عَدَدَ النّجُومِ قِدْحَانٌ مِنْ فِضّةٍ، وَ إنّى سَائِلُکمْ حِینَ تَرِدُونَ عَلَىّ عَنِ الثّقَلَینِ، فَانْظُرُوا کیفَ تَخْلُفُونّى فِیهِمَا، الثّقَلُ الأکبَرُ کتَابُ اللهِ عَزّ وَ جَلّ ـ سَبَبٌ طَرَفُهُ بِیدِ اللهِ وَ طَرَفُهُ بِأیدِیکمْ، فَاسْتَمْسِکوا بِهِ لَا تَضِلّوا وَ لَا تُبَدّلُوا ـ وَ عِتْرَتِى أهْلَ بَیتِى فَإنّهُ قَدْ نَبّأنِى اللّطِیفُ الْخَبِیرُ أنّهُمَا لَنْ ینْقَضِیا حَتّى یرِدَا عَلَىّ الْحَوْضَ1.
- در «کنز العمّال» طبع حيدرآباد سنه ١٣٦٤، ج ١، ص ١٦٨ و ص ١٦٩ از «نوادر الاصول» حکيم ترمذى و از «معجم کبير» طبرانى با سندهاى خودشان از ابو طفيل از حذيفة بن أسَيد روايت کرده است که گفت: رسول خدا صلّى الله عليه و آله چنان گفت. و در «ينابيع المودة» ص ٣٧ از طبرانى در «معجم کبير» و از ضياء در «مختارة» تخريج کرده است و مختصر آن را در «غاية المرام» ص ٢١٦ حديث ٣٣، از عامّه به روايت حمّوئى آورده است.
بايد دانست که راوى اين حديث از حذيفة بن اسيد، أبو طفيل: عامر بن واثلة بن عبد الله بن عمرو ليثى مکى است که شرح حال او را در «المراجعات» ص ٧١ بدين گونه آورده است: در سال غزوه احد به دنيا آمد، و هشت سال حيات رسول الله را ادراک کرد ابن قتيبة در کتاب «معارف» وى را اوّل غالى از رافضه شمرده است، و گفته است: رايت مختار به دست او بود، و آخرين کس از اصحاب بود که فوت کرد ابن عبد البرّ در باب الکنى از «استيعاب» او را ذکر کرده است و گفته است: وارد کوفه شد و در تمام جنگها مصاحب على عليه السلام بود. چون آن حضرت کشته شد وى به مکه رفت، تا آنکه گفته است: او مردى فاضل و عاقل و حاضر جواب و فصيح بود، و از شيعيان على بود. روزى بر معاويه وارد شد. معاويه از او پرسيد: در فراق دوستت على چقدر غصّه دارى؟ گفت: مانند غصّه مادر موسى بر موسى، و من به خدا شکوه دارم که اين مقدار از غصّه کم است؟ معاويه گفت: تو از آن کسانى هستى که عثمان را محاصره کردند؟! گفت: نه و ليکن از آنان بودم که حاضر قضيّه بودم. معاويه گفت: چرا او را يارى نکردى؟! گفت: تو چرا او را يارى نکردى تا انتظار کشيدى مرگ او را دريابد. و تو در ميان أهل شام بودى و همه تابع اراده تو هستند. معاويه گفت: اين خونخواهى مرا از او، يارى درباره او نمىبينى؟! ابو طفيل گفت: مثال تو مثل گفتار أخو جعف است که گفت:
لُالفينّک بعد الموت تَنْدُبُنى ** و فى حَيَاتِى مَا زَوّدْتَنى الزّادَا
«من تو را مىيابم که بعد از مردنم بر من گريه مىکنى، أمّا در حال زندگانيم به من غذا ندادى تا مردم!»
- در «کنز العمّال» طبع حيدرآباد سنه ١٣٦٤، ج ١، ص ١٦٨ و ص ١٦٩ از «نوادر الاصول» حکيم ترمذى و از «معجم کبير» طبرانى با سندهاى خودشان از ابو طفيل از حذيفة بن أسَيد روايت کرده است که گفت: رسول خدا صلّى الله عليه و آله چنان گفت. و در «ينابيع المودة» ص ٣٧ از طبرانى در «معجم کبير» و از ضياء در «مختارة» تخريج کرده است و مختصر آن را در «غاية المرام» ص ٢١٦ حديث ٣٣، از عامّه به روايت حمّوئى آورده است.