امام شناسی ج13

 ٣٧ ـ یا أیهَا النّاسُ! إنّى قَدْ نَبّأنِى اللّطِیفُ الْخَبِیرُ أنّهُ لَنْ یعَمّرَ نَبِىّ إلّا نِصْفَ عُمْرِ الّذِی یلیهِ مِنْ قَبْلِهِ. وَ إنّى یوشِک أنْ ادْعَى فَاجِیبَ، وَ إنّى مَسْؤُولٌ وَ أنْتُمْ مَسْئُولُونَ، فَمَا ذَا أنْتُمْ قَائِلُونَ؟ «اى مردم، پروردگار لطیف خبیر مرا آگاه كرده است كه هیچ پیغمبرى عمر نمى‌كند مگر به مقدار نصف عمر پیغمبرى كه قبل از او بوده است. و نزدیك است كه من خوانده شوم و اجابت نمایم، و من مورد بازخواست و سؤال قرار مى‌گیرم از اعمالى كه انجام داده‌ام و شما نیز مورد بازخواست و سؤال قرار مى‌گیرید، و در هنگام بازپرسى شما درباره من چه خواهید گفت!؟

 قَالُوا: نَشْهَدُ أنّک قَدْ بَلّغْتَ وَ جَاهَدْتَ وَ نَصَحْتَ! «گفتند: شهادت مى‌دهیم كه تو تبلیغ كردى و جهاد نمودى و نصیحت و خیرخواهى نمودى»!

 قَالَ: أ لَیسَ تَشْهَدُونَ أنْ لَا إلَهَ إلّا اللهُ، وَ أنّ مُحمّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، وَ أنّ جَنّتَهُ حَقّ، وَ نَارَهُ حَقّ، وَ أنّ الْمَوْتَ حَقّ وَ أنّ الْبَعْثَ حقّ بَعْدَ الْمَوْتِ، وَ أنّ السّاعَةَ آتِیةٌ لا رَیبَ فِیهَا، وَ أنّ اللهَ یبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ؟! «فرمود: آیا شما این طور نیستید كه شهادت دهید خداوند واحد است و معبودى غیر از او نیست، و محمّد بنده او و رسول اوست، و اینكه بهشت او حقّ است، و آتش او حقّ است، و اینكه مرگ حقّ است، و اینكه بعث پس از مرگ حقّ است، و اینكه ساعت قیامت آمدنى است بدون شكّ، و اینكه خداوند بر مى‌انگیزاند كسانى را كه در میان قبرها هستند؟!»

 یا أیهَا النّاسُ! إنّ اللهَ مَوْلَاىَ وَ أنَا مَوْلَى الْمُؤمِنینَ أوْلَى بِهِمْ مِنْ أنْفُسِهِمْ، فَمَنْ کنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا مَوْلَاهُ ـ یعْنِى عَلِیاً ـ اللّهُمّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ، وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ. «اى مردم! به‌درستى كه خداوند مولاى من است و من مولاى مؤمنین مى‌باشم كه اختیار ولایت من به آنها از اختیار و ولایت آنها به خودشان شدیدتر است. بنابر این هر كس كه من مولاى او هستم پس این مولاى اوست ـ و از لفظ این، على مقصودش بود