امام شناسی ج13

 هفده نفر برخاستند كه از جمله ایشان بود خُزَیمَةُ بنُ ثابتٍ، وَ سَهْلُ بنُ سَعْدٍ، وَ عَدِىّ بنُ حاتَم، وَ عُقبَةُ بنُ عامرٍ، و ابو ایوّب انصارى، و ابو سعید خُدْرى، و ابو شُرَیح خُزَاعى، و ابو قُدامه انصارى، و أبُو یعْلَى انصارى، و ابو الهَیثَم بن التّیهَان و مردانى از قریش. در این حال على علیه السلام به آنان گفت: بیاورید آنچه را شنیده‌اید!

 گفتند: ما شهادت مى‌دهیم كه با رسول خدا صلّى الله علیه و آله از حجّة الوداع باز مى‌گشتیم كه در غدیر خمّ پیاده شدیم، در اینجا ندا براى نماز بلند شد، ما با رسول الله نماز گزاردیم.¹

 «سپس ایستاد و حمد و ثناى خداوند را بجاى آورد و گفت: اى مردم شما چه مى‌گوئید؟! گفتند: تو تبلیغ رسالات خود را نمودى! سه بار رسول خدا گفت: خدایا شاهد باش! پس از آن گفت: نزدیك است كه مرا بخوانند و من اجابت مى‌كنم و من مسؤول هستم، و شما هم مسؤول مى‌باشید!

 پس گفت: اى مردم! من در میان شما دو شى‌ء ارزشمند باقى مى‌گذارم: كتاب خدا و عترتم را كه اهل بیت من مى‌باشند. اگر شما به آن دو متمسّك گردید گمراه نمى‌شوید! پس ببینید چگونه حقّ مرا در آن دو خلیفه و جانشین حفظ مى‌كنید؟! و آن دو از هم جدا نمى‌شوند تا بر من در حوض كوثر وارد آیند. خداوند لطیف و خبیر مرا به این اتّصال آگاه كرده است.

 پس از آن فرمود: خداوند صاحب اختیار من است و من صاحب اختیار مؤمنین. آیا شما نمى‌دانید كه اولویت من به شما، از خود شما به خودتان شدیدتر و قوى‌تر است؟ سه بار گفتند: آرى!

 و سپس دست تو را اى أمیر المؤمنین گرفت و بلند كرد و گفت: هر كس كه من مولا و صاحب اختیار او هستم، پس این على مولا و صاحب اختیار اوست. بار پروردگارا! تو ولایت كسى را داشته باش كه او ولایت على را دارد و دشمن بدار