امام شناسی ج12
جلد دوازدهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «علوم امیرالمؤمنین علیهالسلام؛ اعم از علوم باطنی و ظاهری، و علم به ادیان مختلف» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • علم امام و رسول، عين علم ذات حقّ • منظور از اختصاص علم غیب به ذات حق • نمونههاى متعدّدى از إخبارات غيبى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • جمعآورى قرآن توسّط آن حضرت • عمَر چون قدرت بر پاسخ نداشت سؤال از معانى و مفاهيم قرآن را منع كرد • لزوم رجوع به امام در رابطه با قرآن • سبقت اميرالمؤمنين عليهالسّلام بر همگان در جميع علوم • بازگشت همۀ علوم به آنحضرت • اميرالمؤمنين عليهالسّلام عالم به تورات و انجيل • کلام «سلونى قبل ان تفقدونی» راجع به حقائق و باطن قرآن است؛ نه ظاهر آن • اوج معارف إلهيه در خطبههاى توحيدى اميرالمؤمنين عليهالسّلام • توضيح وتفسير توحيد حقّه حقيقيۀ ذات حقّ تعالى • معرفت امام، عالىترين وسيله براى رسيدن به توحيد است
مرتب سازی:
امام شناسی ج12
26سَیَغْلِبُونَ فِی بِضْعِ سِنِینَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ بَعْدُ وَ یَوْمَئِذٍ یَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ،1و2 «الم، رومیان در زمین نزدیک به شهرها و دیار عرب، از فارسیان شکست خوردند؛
- آیۀ ١ تا ٤، از سورۀ ٣٠: روم.
- شیخ مفید در «ارشاد» طبع سنگى، ص ١٧٣، علاوه بر ذكر آیۀ الم، غلبت الرّوم فى أدنى الارض را در جملۀ اخبار از مغیبات رسول خدا، حوادث دیگرى را در اخبار به غیب آن حضرت از زبان قرآن ذكر كرده است، از جمله راجع به اهل بدر، قبل از واقعه: سيهزم الجمعُ ويُوَلّون الدّبر (آیۀ ٤٥ از سورۀ ٥٤: قمر) «بزودى جمع آنها به فرار و هزیمت مىروند و در حال فرار پشت مىكنند».
و همان طور كه خدا خبر داده بود، بدون اختلاف واقع شد. و از جمله آیۀ ٢٧ از سورۀ ٤٨: فتح: لتدخلنّ المسجدالحرام انشاء الله آمنین محلّقین رؤوسکم و مقصّرین لاتخافون «انشاء الله در مسجد الحرام البتّه داخل مىشوید، در حالى كه در امن و امان مىباشید و سرهاى خود را مىتراشید و موهاى خود را كوتاه مىكنید بدون هیچگونه ترس و دهشتى» و همان طور كه خبر داده شده بود این واقعه به وقوع پیوست. و از جمله آیۀ ١ و ٢ از سورۀ ١١٠ نصر: إِذا جاءَ نَصْرُ اللهِ وَ الْفَتْحُ وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللهِ أَفْواجاً «زمانى كه نصرت خداوندى و فتح آمد و دیدى كه مردم فوج فوج در دین خدا وارد مىشوند». و امر در این حادثه نیز همینطور بود كه خدا گفت. و از جمله آیۀ: وَ يَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ لَوْ لا يُعَذِّبُنَا اللهُ بِما نَقُولُ (آیۀ ٨ از سورۀ ٥٨ مجادله: «و بعضى از منافقین در دلشان مىگویند: چرا خدا در برابر آنچه ما مىگوئیم، ما را عذاب نمىكند»؟ در اینجا خداوند از ضمیر و نیّت باطنى و درونى بعضى از اهل نفاق خبر مىدهد. و از جمله آیۀ ٦، از سورۀ ١٢: جمعه: قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ وَ لا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ «بگو اى پیغمبر، اى كسانى كه یهودى هستید اگر چنین مىدانید كه شما فقط اولیاى خدا هستید نه سایر مردم، پس تمنّاى مرگ كنید اگر راست مىگوئید. و أبدا ایشان تمنّاى مرگ نمىكنند بواسطۀ اعمالى كه انجام دادهاند و از پیش فرستادهاند و خداوند به حال ستمگران داناست». و امر نیز از همین قرار بود كه خداوند خبر داده است، زیرا یك نفر از ایشان چنان جرأتى را نكرد كه تمنّاى مرگ بنماید، و این عدم تمنّى، خبر رسول الله را اثبات كرد و صدق آن را آشكار نمود و امثال این قضایا كه اثبات نبوّت رسول الله را از راه اخبار به مغیبات مىكنند بسیار است كه اگر بخواهیم همهاش را ذكر كنیم به طول مىانجامد. [ادامه در صفحه بعد]